Hanneke & Ouke in KUMI Uganda

Spelen in het ziekenhuis

2012-02-24T14:03:00.001+03:00

Kinderen over de hele wereld hebben spel nodig om zich te ontwikkelen. Spelen met een bal stimuleert bijvoorbeeld de motorische ontwikkeling, tekenen de creativiteit van een kind, bouwmateriaal het leren denken in delen en gehelen en een knuffelbeer kan troost bieden of uitnodigen tot fantasiespel.

Ook de jonge patiënten in Kumi Hospital hebben baat bij spelmateriaal. Veel speelgoed is onbekend voor hen waardoor het een hele ervaring is om stickers te plakken of te oefenen met puzzelen. Naast een bijdrage aan de ontwikkeling, geeft het de kinderen vooral ook plezier en afleiding van hun ziek zijn. Heel belangrijk in het genezingsproces, zowel voor het kind als de ouder(s).

Het was dan ook een geweldige verassing toen er twee dozen vol speelgoed vanuit Nederland bezorgd werden. Collega´s van het voormalige werk van Ouke (TUV/ Sonovation) hadden allerlei speelmateriaal verzameld en dit rondom de Kerstdagen naar Uganda gestuurd.

Enkele weken geleden kwam alles in Kumi aan en hebben we het speelgoed mogen uitdelen. Het leek wel Kerst voor de kinderen! Met grote ogen werd er gekeken wat er allemaal tevoorschijn kwam en alleen dat al zorgde voor afleiding op de operatieafdeling en bij de revalidatiehuisjes. Dankbaar en blij waren de kinderen met tekenpapier om te kleuren of een kleine auto om op bed mee te rijden.

Naast het uitdelen aan de patiënten op de afdelingen, hebben we ook een deel van het speelgoed bij de Nutrition Ward gebracht. Twee maal per week organiseert Hanneke hier spelmiddagen waar kinderen komen spelen met elkaar. Het speelgoed wordt na afloop weer opgeborgen, waardoor de volgende keer nieuwe patiëntjes kunnen spelen en hun opname in het ziekenhuis een extra stimulans krijgt, naast de medische behandeling.

Ook anderen hebben de afgelopen periode knuffels en ballonnen etc. gegeven om uit te delen aan de kinderen. Samen met het speelgoed van Sonovation konden we heel wat kleine patiënten blij maken! Mooi ook om te zien hoe de aandacht hen zo goed deed: dat er kinderen en volwassenen aan de andere kant van de wereld aan hen gedacht hebben!

Namens alle kinderen van Kumi Hospital, bedanken we iedereen die heeft bijgedragen aan het verzamelen van speelgoed. Hierdoor konden ze even vergeten dat ze ziek zijn of nog maar pas geopereerd en mogelijk nog lange tijd in het ziekenhuis zullen moeten blijven revalideren. De meeste kinderen spreken nauwelijks Engels, dus in hun eigen taal: EYALAMA NOI! Heel erg bedankt!

Zon en Energie

2012-02-11T08:57:00.001+03:00

In Uganda hebben 5 miljoen gezinnen, ongeveer 85% van de totale bevolking, geen toegang tot het elektriciteitsnetwerk. De huizen en gebouwen die wel aangesloten zijn, hebben met wekelijkse stroomonderbrekingen te maken, die vooraf niet bekend zijn. Een goede en duurzame oplossing zou een vergroting van het gebruik van zonne-energie zijn. Het aantal zonuren per dag en per jaar is zeer groot in Uganda. Daarnaast is de intensiteit (sterkte) van de zon vanwege de ligging van het land ook nog eens heel hoog. Net zoals vroeger in Nederland, is het gebruik van elektriciteit niet vanzelfsprekend. Zo worden de naaimachines met een voetpedaal aangedreven, werkt het strijkijzer op houtskool en kijken dorpsgenoten met elkaar voetbalwedstrijden rondom dezelfde televisie.

Op andere gebieden ontwikkelt Uganda zich mee, bijvoorbeeld het gebruik van mobiele telefoons (vaste telefoonlijnen zijn er nauwelijks). Afstanden in Uganda zijn groot en de verbindingswegen schaars. Velen zijn aangewezen op lopen, fietsen, lokale bus(jes) of meerijden bovenop een vrachtwagen over slechte wegen.
Om elkaar te bereiken is het een goede ontwikkeling dat er mobiele telefonie in Afrika is. In noodsituaties is het zeer van belang om elkaar snel te kunnen spreken, zeker voor het ziekenhuis. Ook in het geval van overleden familieleden brengt iedereen elkaar snel op de hoogte, want vanwege de warmte vinden begrafenissen nog dezelfde of de dag erna plaats.

Een terugkerend probleem is het opladen van de mobiele telefoon zonder stroom in huis. Overal in de dorpen en steden zijn winkels waar je tegen betaling (per accu streepje) de telefoon kan opladen.

Ook veel medewerkers van Kumi Hospital hebben een mobiele telefoon. Deze wordt vaak opgeladen onder werktijd met stroom van het ziekenhuis. Echter zijn er ook afdelingen die geen electriciteit hebben, zoals de Kumi Hospital Farm, de Lepra afdeling en het Pomphuis (watervoorziening).

Omdat een doel van ons energieproject is, het stroomverbruik te verminderen, heeft een vriendin in Nederland zich ingezet om namens vrienden en collega’s geld te doneren aan Kumi Hospital. Van het bedrag dat ze bij elkaar heeft weten te sponsoren, hebben we een aantal zonnepanelen speciaal voor het opladen van mobiele telefoons, kunnen aanschaffen. Hierdoor zal het verbruik voor Kumi Hospital omlaag gaan, terwijl de dokters, laboranten, schoonmakers etc. wel de oplaadmogelijkheid geboden wordt.

Ook de Adesso Primary School, naast het ziekenhuisterrein, is niet aangesloten op het elektriciteitsnetwerk. De docenten leven met hun gezin in kleine huizen die achter de basisschool zijn gebouwd. Adesso is een overheidsschool dus de salarissen en de mogelijkheden zijn zeer beperkt. Om hen een steun in de rug te geven, hebben we hen namens de sponsors in Nederland, een Solar Charger gegeven. Ze hoeven nu niet meer naar Kumi Town te gaan (half uur fietsen) om hun mobiele telefoon op te laden tegen betaling.

In de afgelopen periode hebben we een vrouw leren kennen, Ann Margret Agemo. Ze was naar het ziekenhuis gekomen voor een reparatie aan haar kunstbeen. Op jonge leeftijd is ze door rebellen in haar been geschoten waardoor deze afgezet moest worden. Een aantal jaren geleden is ze tijdens een Outreach in contact gekomen met Kumi Hospital en is er een kunstbeen voor haar gemaakt. Hierdoor heeft ze opnieuw kunnen leren lopen, met behulp van krukken. Dit betekende voor haar nieuwe kansen in het leven. Ze ontmoette een man en er vond een traditioneel huwelijk plaats waarna hun zoon geboren werd. Op het moment dat wij haar ontmoeten, was ze erg verdrietig en eigenlijk ook wel in paniek omdat haar man haar en het kind verlaten heeft. Het is voor haar vrijwel onmogelijk om op het land te werken en zonder opleiding heeft ze nauwelijks kans op een baan. Hierdoor zal haar zoontje Okello, nu twee jaar oud, niet naar school kunnen en is er geen geld om te eten.

Doordat ze wekenlang op het ziekenhuisterrein heeft gewoond (in de revalidatiehuisjes), hadden we veel contact met haar. Uiteindelijk hebben we besloten haar te helpen door een zonne-oplader te geven. Hiermee kan ze in haar dorp, aan de andere kant van het meer, een beetje geld gaan verdienen met het opladen van mobiele telefoons wat een start kan zijn van een kleine winkel. Ze was ontzettend blij met deze donatie vanaf de andere kant van de wereld, ze huilde en juichte tegelijkertijd. We hopen dat het haar en de kleine Okello zal helpen om een nieuwe start te maken.

Parel van Afrika

2012-02-04T20:28:00.006+03:00

Uganda, waar de oostelijke savanne samenkomt met de westelijke Afrikaanse jungle, wordt wel de Parel van Afrika genoemd. Een land met vriendelijke mensen, vruchtbare grond en prachtige natuur. Ondanks de armoede en problemen op vele gebieden, waaronder de gezondheidszorg, werkgelegenheid en onderwijs, heeft dit ontwikkelingsland veel te bieden. Het volkslied van Uganda sluit dan ook af met “For our own dear land we’ll always stand, the Pearl of Africa’s crown”.

Naast ons werk voor Kumi Hospital en de stichting Kyoga, hebben we de kans om het land te ontdekken. Eind vorig jaar zijn we bijvoorbeeld met vrienden naar Sipi Falls gegaan, de watervallen bij Mount Elgon National Park. Ook zijn we met onze broer/ zwager naar het westen van Uganda gereisd, waar de evenaar het land doorkruist op ongeveer 75 kilometer van Kampala.

Op de grens met Congo liggen de Rwenzori Mountains (Mountains of the Moon), na Mount Kilimanjaro in Tanzania en de Mount Kenya, de hoogste bergketen van Afrika. Hier tegenaan ligt het Queen Elizabeth National Park, een savannegebied met stukken tropisch regenwoud, kratermeren en twee grote meren: Lake Edward en Lake George, waartussen de Kazinga Channel stroomt.

Het gebied werd in 1952 opgezet als het Kazinga National Park om het landschap en dierenleven te beschermen. Twee jaar later kreeg het natuurgebied haar huidige naam ter herinnering aan een staatsbezoek door het Britse Koningrijk aan hun kolonie Uganda. Tijdens de Amin tijd (dictator 1971-1979) is het park tijdelijk Rwenzori National Park genoemd.

Ook dit beschermde natuurgebied, met een oppervlakte van bijna 2000 vierkante kilometer, begint zich te herstellen na het vele stropen tijdens de burgeroorlog en politieke onrust eind vorige eeuw. Inmiddels leven er weer allerlei soorten zoogdieren, vogels, reptielen etc. en groeien er vele bijzondere bomen en planten. Het is een prachtig deel van Uganda waar je dagenlang op safari kan zijn en steeds weer nieuwe dingen ziet. Een kleine groep mensen leeft nog steeds in het natuurgebied: met en van de dieren. Zo stond er een kleine jongen te vissen met nijlpaarden op enige meters afstand!

Tijdens ons bezoek sliepen we middenin het Queen Elizabeth Park in kleine tenten, waarbij het kampvuur ons beschermde tegen de wilde dieren. De grazende nijlpaarden en vooral het jachtluipaard in de buurt van onze tent, waren indrukwekkend om te zien. De douche onder de sterrenhemel voor het slapen gaan, maakte het gevoel van buitenleven compleet. Wonen en werken in Uganda is daardoor wel heel speciaal, maar vooral omdat we een bijdrage mogen leveren aan het land en in het bijzonder de medewerkers en patiënten van Kumi Hospital.

Prepaidmeters en de ESCo manager

2012-01-29T11:02:00.002+03:00

Een groot onderdeel van het energieproject is het oprichten van de ESCo, de Energy Service Company waar de prepaid energie zal worden verkocht, duurzame oplossingen voor energiebesparing en trainingen zullen worden aangeboden. Om dit alles te coördineren, hebben we met Stichting Kyoga de functie van ESCo manager ontwikkeld. Om de energie prepaid te kunnen verkopen (energie opladen via een code), is voor alle huizen een geschikte prepaidmeter aangeschaft.

Na een oriëntatie van de mogelijkheden, hebben we gekozen voor een bedrijf uit Zuid-Afrika dat een kwalitatief en betrouwbaar prepaidmeter systeem op de markt heeft gebracht. Na enige tijd konden we de apparatuur in twee delen ophalen bij de douane op Entebbe International Airport. Na een lange procedure van invullen van formulieren en wachten, ging alles met de terreinwagen van het ziekenhuis mee naar Kumi Hospital. Op dit moment worden de prepaidmeters in de staff huizen aangesloten, gaat volgende week de training starten en zal de software geïnstalleerd worden.

Het zoeken van de juiste persoon voor de functie van ESCo manager, was ook een heel proces. Allereerst hebben we een taakomschrijving en vacature opgesteld. Vervolgens zijn we in Soroti naar het hoofdkantoor van de regionale krant geweest om de advertentie te plaatsen. Naar aanleiding hiervan en het ophangen van de vacature op verschillende plekken in het ziekenhuis en daarbuiten, hebben we twaalf brieven binnen gekregen.

Na een eerste selectie, zijn vijf sollicitanten uitgenodigd voor een gesprek. Vervolgens bleven nog twee geschikte kandidaten over, waarna we in de tweede ronde gesprekken, uiteindelijk de definitieve keuze hebben gemaakt. Gelukkig was hij ook nog steeds enthousiast en heeft in het derde gesprek het samenwerkingscontract met Kumi Hospital getekend. Graag stellen we dan ook onze ESCo manager voor: Emesu Oule George!

Na het volgen van een introductietraining in december en afgelopen week de vervolgtraining bij Barefoot, is hij nu officieel dealer van deze systemen op zonne-energie en kan kleine reparaties zelf uitvoeren. Het ondertekenen van de overeenkomst met zowel het ziekenhuis als met Barefoot was een mooi moment in het project! Verder introduceren we Emesu bij andere bedrijven en laten hem kennis maken met allerlei ontwikkelingen rondom duurzame energie.

Aan het begin van dit nieuwe jaar is hij met zijn gezin vanuit Soroti naar het ESCo gebouw verhuisd. In de Hall of Hope heeft Emesu (links) zich samen met zijn vrouw en jongste zoon voorgesteld aan de medewerkers van het ziekenhuis en was de eerste werkdag een feit.

Ze beginnen inmiddels al echt onderdeel te worden van Kumi Hospital en zijn zeer welkom ontvangen. De samenwerking is goed begonnen!

Steun voor Kumi

2012-01-21T16:07:00.001+03:00

Op verschillende manieren worden de mensen rondom Kumi Hospital ondersteund vanuit Nederland. Naast een financiële bijdrage aan het energieproject, geven familie en vrienden kleding, speelgoed en spullen mee of sturen dit alles op per post. Hierdoor kunnen we patiënten, dorpelingen en medewerkers van het ziekenhuis die het echt nodig hebben, iets geven wat hen kan helpen de kwaliteit van hun leven of werken te vergroten.

Leven in een ontwikkelingsland is moeilijk, ondanks het optimisme wat we om ons heen ervaren. Veel kinderen dragen bijvoorbeeld kapotte kleding en lopen op blote voeten of collega’s hebben geen pen om de patiëntendossiers in te vullen. Relatief kleine dingen en het gevoel dat mensen aan de andere kant van de wereld aan hen denken, kan al zoveel helpen!

Zo hebben de mannen van Kumi Hospital Farm een shirt gekregen om in te werken, een oude vrouw goede schoenen om de lange afstanden af te leggen, ouders een set kleding voor hun jonge kinderen en kunnen we spullen uitdelen om kinderen spelenderwijs te laten leren en even afleiding bieden van hun ziek zijn. Verder hebben een aantal vrienden geld bij elkaar gelegd om een doos vol leesbrillen aan de Eye Ward te overhandigen tijdens hun bezoek aan Uganda. De patiënten en medewerkers van de oogafdeling zijn erg blij met deze gift, want dit is in Uganda moeilijk verkrijgbaar en zeker in een arme streek als Kumi.

Onze (schoon)moeder en zus hebben kleding uitgedeeld aan kinderen in de omgeving die dolblij kwamen aanrennen. Ook hebben ze namens oma een rolstoel kunnen geven aan een Leprapatiënt die te oud is om nog goed op zijn krukken te lopen. Door zijn ziekte heeft hij een kunstbeen en geen tenen meer aan de andere voet, dus de rolstoel was zeer welkom.

Het is bijzonder om te merken dat sommigen bij het bedanken voor datgene wat ze ontvangen, vertellen te hopen en bidden dat we nog veel meer mensen zoals hen kunnen helpen.

Er blijven nog vele mogelijkheden om steun te bieden, op vele manieren... Maar alle dankbare gezichten die we tot nu toe hebben mogen zien, willen we graag aan jullie overbrengen, want jouw hulp, maakt net dat ene verschil!

Bijzondere dagen in Kumi

2012-01-02T18:42:00.000+03:00

Dit jaar waren we tijdens de feestdagen in Uganda: een mooie ervaring om mee te maken hoe Kumi de Kerstdagen en de komst van het Nieuwe Jaar viert!

Enkele dagen voor Kerst hebben we het ziekenhuis namens toto Wies een kado mogen aanbieden. Bij de kerstboom in de Hall of Hope (niet met ballonnen versiert zoals bij de poli, maar met echte kerstballen!) heeft Ouke een pakket met liedboekjes aangeboden aan de algemeen directeur Okula Charles. Een welkome bijdrage voor Kumi Hospital waar de medewerkers veel kracht uit het geloof halen voor hun werk in soms erbarmelijke omstandigheden.

Op eerste Kerstdag waren we uitgenodigd om in alle vroegte met onze buurvrouw Akello Rebecca mee te gaan naar hun thuis: de geboorteplek van haar man. Op ruim tien kilometer afstand ligt Bukedea waar de familie van Adome Julius (onze buurman) is opgegroeid: een kring van ronde huisjes met rieten daken en land eromheen. Zo leven gezinnen met elkaar, totdat de kinderen ergens anders gaan werken en wonen. Vaak blijft er een zoon thuis wonen met zijn gezin om op het land te werken en voor de ouder(s) te zorgen. Vrouwen die trouwen, worden opgenomen in hun schoonfamilie.

Nadat we met hen naar de kerk waren geweest, gingen we met elkaar eten. De hele ochtend waren de vrouwen bezig geweest een maaltijd te bereiden. In enorme pannen op houtvuur was er rijst, matoke (kookbanaan), vis, chapati (platte pannenkoekbroden), atapa (soort papbrood van cassavemeel) en verse guavesap klaar gemaakt.

Op kleine houten stoelen of rieten matten op de grond, zaten we in de schaduw van een grote boom te eten. Zonder bestek, dus dit kerstmaal met onze handen gegeten. Het was een grote groep mensen, want de vader van Julius (lang geleden overleden) had twee vrouwen, die ieder veel kinderen hebben gekregen. Beide oma’s waren heel blij en trots om hun kinderen en vele kleinkinderen om zich heen te hebben. Bijzonder om te ervaren hoe welkom wij waren om het Kerstfeest met hen te mogen vieren.

Na het lezen uit de bijbel, kwam er een taart die in kleine stukken werd verdeeld onder iedereen. Het aansnijden is een feestelijk moment en Hanneke werd gevraagd dit samen met de beide oude vrouwen te doen. Uiteindelijk was de dag weer voorbij en hebben we afscheid genomen met lang zwaaien.

Na een aantal dagen werken, kwam het einde van het jaar alweer in zicht. Op Oudejaarsavond hebben we in de Guesthouse met dokter Chebet en (student)dokter Oumo lokale gerechten gegeten en gezellig met elkaar een kaartspel gedaan. Even na tienen zijn we weer naar ons eigen huis gegaan om de laatste uren van 2011 af te tellen. Zonder televisie om de seconden weg te zien tikken, wisten we toch heel goed dat het Nieuwe Jaar begonnen was: overal om ons heen begonnen mensen te juichen en op trommels te slaan of op lege jerrycans met stokken te trommelen. Wij waren al naar buiten gegaan met kaarsen om onder de warme sterrenhemel van Uganda het oude jaar af te sluiten en 2012 in te gaan. Hoewel het misschien geen spetterende overgang met vuurwerk en champagne van oud naar nieuw was, zal deze wel in onze herinnering blijven!

Op Nieuwjaarsdag stond de kerkdienst in het teken van be a blessing for the people around you, een universele boodschap: overal op de wereld kun je wat betekenen voor anderen, ver weg of dichtbij, in grote en kleine dingen. Een mooi begin van het nieuwe jaar!

Later in de ochtend zijn we naar de geboorteplek van een stel gegaan die we kennen van de Adesso Primary School. Ze hadden ons uitgenodigd om op deze eerste dag van 2012 bij hen te zijn. Zijn moeder woont vlak bij Lake Besina: een aantal ronde huisjes met geiten, kippen, enkele koeien en allerlei fruitbomen. Ook hier werd de traditionele maaltijd op houtvuur bereid en zijn daarna met elkaar naar het meer geweest. Een mooie plek om te wandelen en te genieten van het uitzicht. Ouke heeft van de mannen een Afrikaans spel geleerd en aan het eind van de middag gingen de vrouwen als verassing een cake bakken. Ze hadden een oven gemaakt van een grote pan met een laag zand op het vuur, daarin het cakeblik en een deksel met houtskool erboven op. Na enkele uren kregen we de cake dampend in een kartonen doos achterop de boda mee en kwamen in het donker thuis aan: 2012 is nu echt begonnen, we hopen op weer een bijzonder jaar!

Update Energy Project

2011-12-30T10:40:00.001+03:00

De afgelopen maanden is er weer veel gedaan rondom het energieproject.

Zo hebben we in oktober een presentatie gegeven aan de medewerkers van Kumi Hospital over het project en bewust omgaan met energie, zowel in het ziekenhuis als thuis. Toename van energiebesparing is één van de doelen van ons verblijf hier in Uganda, dus we proberen zoveel mogelijk uitleg, tips en alternatieven te geven.

Toegang hebben tot energie is belangrijk, maar duurzaamheid nog meer!

Om de energierekening van het ziekenhuis zo laag mogelijk te houden (zodat dit geld besteed kan worden aan andere medische doeleinden), proberen we in het energieproject naar duurzame oplossingen te zoeken. In overleg met de Stichting Kyoga en het Kumi Hospital management is besloten tot het installeren van twee koelkasten op zonne-energie, op de afdeling van het laboratorium en in de apotheek. Naast energiebesparing is hierdoor ook de stroomtoevoer gegarandeerd zodat de belangrijke inhoud (zoals bloed voor transfusies en vaccinaties) niet meer verloren gaat door de regelmatige stroomonderbrekingen.

Vrijwel dagelijks komt het voor dat de stroom eraf gaat voor enige tijd, soms zelfs hele dagen of nachten achter elkaar. Het personeel van het lab gaf aan nu rustig te kunnen slapen, want bij stroomuitval moest er altijd snel iemand naar het ziekenhuis om tijdelijk de koelkast op gas aan te zetten. Overdag gaat de generator vaak aan, maar wanneer er geen spoedoperaties zijn in de nacht, is er geen stroom in het gehele ziekenhuis en zou alles verloren gaan. De hoge kosten van gas (veel duurder dan stroom) en het regelmatige tekort hieraan in heel Uganda, waren ook nadelen van deze oplossing bij stroomuitval.

Doordat er nu de twee nieuwe koelkasten zijn, gaat er een herverdeling plaatsvinden: energiezuinige koelkasten blijven in het ziekenhuis, de oude energie onvriendelijke apparaten worden afgekoppeld. Het efficiënt inzetten en gebruiken van ieder apparaat draagt ook bij aan energiebesparing!

Tenslotte is er deze weken een lokaal team bezig met het renoveren van het elektrische systeem in alle wijken van de medewerkers. Dit onderhoud is nodig om ervoor te zorgen dat het prepaid meter systeem straks veilig gebruikt kan worden.

Net als het ESCo gebouw, wordt er vooral met de hand gewerkt door de mannen. Het is best indrukwekkend om te zien hoe ze de houten elektriciteitspalen met een groep omhoog duwen, terwijl ze ondertussen in ritme elkaar signalen toeroepen. Met ijzeren grepen aan de schoenen wordt omhoog geklommen om bovenin de aansluitingen te maken en diepe kuilen worden met een schep gegraven in de volle zon. Doordat de natuur niet stil heeft gestaan, zitten er nog enkele bijennesten aan de palen, waardoor hard wegrennen soms ook tot de werkzaamheden behoort. Naast het vernieuwen van het verdeelsysteem (draden, palen, elektriciteitshuis) worden ook de connectieboxen aan alle 150 huizen vervangen. Er wordt hard gewerkt om voor het eind van het jaar dit gedeelte van het project af te ronden.

In 2012 zal het prepaid energiesysteem dan echt van start kunnen gaan!

Kumi Hospital in the picture

2011-12-22T00:58:00.001+03:00

Kumi Hospital had enige maanden geleden bijzonder nieuws, namelijk de geboorte van een Siamese tweeling. Eind september werd er in de nacht van vrijdag op zaterdag met spoed een hoogzwangere vrouw binnen gebracht. Direct werd de operatiekamer in orde gemaakt en het team, bestaande uit een verpleegster, anesthesist en de dokter, opgehaald om het leven van vrouw en kind te redden door een keizersnede uit te voeren. Doordat er geen prenataal onderzoek wordt gedaan, was het een verassing dat er een tweeling ter wereld kwam. Echter was de verbazing nog groter toen de kinderen aan elkaar vast bleken te zitten. Een zeer bijzondere gebeurtenis, want Siamese tweelingen komen zelden gezond ter wereld en zeker voor een relatief afgelegen ziekenhuis op het arme platteland van Uganda is dit een wonder!

Omdat de ouders erg arm zijn en borstvoeding nauwelijks mogelijk was, werd er na de geboorte geld ingezameld om melk te kopen voor de twee kleine meisjes. Moeder was enkele dagen na de operatie weer goed hersteld. De vader gaf aan heel blij te zijn met zijn dochters en de goede afloop van de bevalling. Echter maakt hij zich ook zorgen over de toekomst: wat zullen de inwoners van hun dorp zeggen en denken over deze situatie (een ‘ongewoon’ kind krijgen is zeker hier nog een taboe) en zal er een operatie mogelijk zijn om de kinderen te scheiden van elkaar (en waar zal hij het geld vandaan halen)? Inmiddels zijn ouders met de baby’s naar het Mulago Hospital in Kampala overgebracht voor verder onderzoek. In de krant heeft de tweeling de naam Teso Twins gekregen, naar het gebied waar ze geboren zijn. Het ziekenhuis is erg trots op dokter Chebet die de kinderen veilig ter wereld heeft kunnen brengen, hoewel hij zelf zeer bescheiden hierover is: alle dank gaat naar God!

Kumi Hospital heeft nog een keer in de krant gestaan de afgelopen periode, maar dan op een heel andere manier. Voor het energieproject waren we op zoek naar een geschikte kandidaat voor de ESCo: het beschikbaar stellen van prepaid energie aan alle medewerkers, het verkopen van allerlei duurzame oplossingen, zoals de lampen op zonne-energie en het geven van trainingen rondom energiebesparing. Om zoveel mogelijk mensen te bereiken in de Teso regio, hebben we een uitgebreide vacature opgesteld en deze in de krant gezet.
Al snel kwamen er allerlei reacties binnen, zowel sollicitatiebrieven als enthousiasme over de vorderingen rondom de komst van de ESCo in Kumi Hospital.

Verder was er vorige week een televisieploeg uit Nederland in het ziekenhuis. Ze kwamen voor zes dagen naar Uganda om een aflevering voor het programma Bestemming Onbekend op te nemen. De EO crew kwam met twee meiden uit Rotterdam om hen in een totaal andere situatie te plaatsen en te ervaren hoe mensen aan de andere kant van de wereld leven. Kumi Hospital was daar een zeer geschikte locatie voor. In de voorbereidingen voor de opnames, hebben we een aantal dingen kunnen regelen waardoor we betrokken waren bij het proces. Een heel geregel, maar wel erg leuk om te doen! Helemaal bijzonder om straks in mei 2012 Kumi Hospital op de Nederlandse televisie te zien!

Tenslotte willen we vanuit Kumi Hospital een digitaal bericht sturen, want nadat we hier al meerdere feesten hebben mogen vieren, waaronder onze verjaardagen, komen nu de Kerstdagen en de jaarwisseling eraan.
Via deze weblog aan iedereen die ons volgt en ondersteunt in ons werk voor Uganda:
We wensen jullie een heel mooi Kerstfeest en een geweldig Nieuwjaar, vol dromen die uitkomen!

Kumi Hospital Patients

2011-12-15T16:43:00.003+03:00

Kumi Hospital heeft een lange geschiedenis in het behandelen van patiënten uit de regio, maar ook van ver daarbuiten. Er komen regelmatig zelfs mensen vanuit het westen van Kenia speciaal hierheen. Velen leggen de lange afstanden naar het ziekenhuis lopend of achterop een boda af. Ernstig zieke patiënten of vrouwen waarvan de bevalling al begonnen is, worden vaak achterin een terreinwagen over de hobbelige zandpaden gebracht. Wanneer patiënten vanaf een ander ziekenhuis worden doorverwezen, komen ze soms in een ambulance, hopend dat hier wel een dokter is of de benodigde voorzieningen aanwezig zijn.

Kumi Hospital wil zorg bieden die bereikbaar en betaalbaar is, ook voor de zieken uit arme gebieden. Ondanks de lage vergoeding die voor de meeste behandelingen wordt gevraagd, kunnen veel patiënten nauwelijks de rekening betalen (of kiezen ervoor terug naar huis te keren). De kosten en inkomsten van het ziekenhuis zijn daardoor niet in balans, maar Kumi Hospital wil geen zorg weigeren. Het management moet regelmatig lastige beslissingen maken rondom de besteding van geld: deze maand medicijnen kopen of het salaris van de zusters betalen?

Kumi Hospital kan alleen medische zorg bieden, dus iedere patient komt samen met een familielid die voor hem of haar zorgt. De ziekenhuiskeuken kan wel voorzien in eten voor de Lepra patiënten en de ondervoede kinderen op Nutrition Ward.

Patienten die worden opgenomen, moeten alle spullen om te kunnen wassen, slapen en koken (voedsel, hout, pannen, teilen, lakens etc.) zelf meenemen. Vaak wordt alles in doeken bij elkaar gewikkeld en op het hoofd mee gedragen. Overal op het ziekenhuisterrein zitten mensen buiten te koken en de waslijnen hangen vol met doeken die drogen in de warme zon.

Als er een bed vrij is, dan kan een verzorger daarin slapen, maar is de afdeling helemaal vol, dan wordt er op rieten matten op de grond onder het bed van de patiënt geslapen.

Voor patienten die lang moeten verblijven in Kumi Hospital, zijn de familieleden vaak overdag bezig met het sprokkelen van hout of kopen van eten in de omgeving.

Wanneer een moeder voor haar kind moet zorgen in het ziekenhuis, gaan de eventuele andere kinderen ook mee of zorgt oma voor het zieke kind, waardoor moeder thuis kan blijven om voor de rest van het gezin te zorgen.

Naast de zorg op de afdelingen en de poli, worden in Kumi Hospital wekelijks speciale spreekuren gehouden. Patiënten komen bij elkaar voor informatie over hun ziektebeeld en de mogelijkheid om ervaringen te delen. Zo is er elke dinsdag een bijeenkomst voor kinderen met HIV/ Aids en op donderdag voor volwassenen. Iedere week wordt een bepaald onderwerp besproken, zoals het belang van gezond eten, mogelijke bijwerkingen van de medicijnen en veel voorkomende ziekten als tuberculose. Iedere bijeenkomst wordt geopend met zingen en lezen uit de bijbel: het geeft de mensen hoop, ook als er geen uitweg lijkt te zijn.

Verder worden de patiënten gewogen, onderzocht en krijgen hun medicatie mee.

Aan het begin van deze maand was het WereldAidsDag, welke voor het eerst plaats vond op 1 december 1988. Het doel van WereldAidsDag is om internationaal aandacht te vragen voor de aidsproblematiek en op te roepen tot solidariteit met mensen met HIV en Aids. Wereldwijd vinden er vele initiatieven plaats zoals evenementen, congressen en acties. Overigens is bestrijding van deze ziekte, malaria en andere dodelijke ziektes, onderdeel van de Milleniumdoelen.

In Kumi Hospital was het op deze 1 december een ‘gewone’ donderdag waarbij de patiëntgroep bij elkaar kwam om te luisteren, zingen en medicijnen op te halen. Bewustwording van en leren omgaan met Aids is een onderdeel van de realiteit voor deze mensen.

In Uganda is bijna 1 op de 10 mensen besmet met HIV, dus aandacht voor dit grote probleem is zeker van belang...

Kumi Hospital Staff

2011-12-03T18:33:00.001+03:00

De medewerkers van het ziekenhuis zijn dagelijks bezig met het verzorgen en behandelen van alle patiënten. In vergelijking met ons land, moeten ze dit doen met veel minder middelen. Een tekort aan bijvoorbeeld thermometers, verbandgaas en steriele handschoenen is een terugkerend probleem.
Hoewel niet altijd alle benodigde medische zorg geboden kan worden, zouden de mensen in dit deel van Uganda zonder Kumi Hospital, geen plek hebben om naar toe te gaan. Het is letterlijk van levensbelang voor vele patiënten, zoals zwangere vrouwen en kinderen met malaria, om hier naar toe te kunnen.

De afgelopen weken is het, vooral in het weekend, heel druk geweest met allerlei noodgevallen. Dit kwam doordat ziekenhuizen in de omliggende regio´s, zoals Soroti en Atatur, geen operaties konden uitvoeren vanwege dagenlange afwezigheid van stroom. Veel patiënten werden doorverwezen naar Kumi Hospital waardoor de artsen en verplegend personeel overuren draaiden.

We zijn dankbaar dat we een bijdrage mogen leveren door met Kumi Hospital samen te werken. Hoewel we beiden geen medische opleiding hebben, kunnen we op andere gebieden ondersteunen. Zo zijn we betrokken bij verschillende management vergaderingen, bijvoorbeeld over het strategisch plan voor de komende vijf jaar en het jaarbudget: wat zal de komende tijd prioriteit krijgen, waar wil het ziekenhuis zich op focussen etc. Het omlaag brengen van de energierekening door bewuster omgaan met energie (trainen) en het installeren van zonne-energie systemen, geeft meer ruimte aan uitgaven op medisch gebied. Daarnaast proberen we via het energieproject de levenskwaliteit van de medewerkers te verhogen. Hierdoor wordt het werken in dit enigszins afgelegen gebied toegankelijker gemaakt en is het voor Kumi Hospital makkelijker om bijvoorbeeld artsen aan te trekken.

Inmiddels hebben we onze weg in het ziekenhuis helemaal gevonden en zien we enkele collega’s soms ook buiten het werk. Op de foto’s staan een aantal medewerkers van Kumi Hospital waarmee we veel contact hebben.

Het ziekenhuis wordt geleid door de Medical Superintendent (dokter Obaikol Ruth) en de Senior Hospital Administrator (Okula Charles). Op de Nutrition Ward werkt Hanneke samen met Ademun Rose, die we op een feest van de Katholieke Vrouwengroep zagen in haar traditionele Ugandese jurk. Ouke is gevraagd de aansturing van de afdeling Transport grotendeels op zich te nemen en werkt daardoor veel samen met de drivers van het ziekenhuis. Omdat we in de avonden in de Guesthouse van Kumi Hospital eten, komen we regelmatig de dokters tegen, zoals de arts in opleiding Opio Eric die bovenaan op de foto op Maternity Ward de patiëntenronde aan het doen is.

Tijdens ons bezoek aan Sipi Falls eerder dit jaar, hebben we samen met Eurien George (driver) en Abwongoto Peter (financieel medewerker) een wandeltocht naar de waterval gemaakt. Verder hebben we heel leuk contact met onze buurvrouw Akello Rebecca, de Senior Nursing Officer. Tenslotte is Ekellot Paul (social worker) een collega waar we soms thuis uitgenodigd worden, waar we ook zijn vrouw en kinderen ontmoeten.

Het zou te veel worden om alle medewerkers bij naam te noemen op de weblog, maar Kumi Hospital wordt door vele handen gedragen!

Lake Bisina

2011-11-21T07:00:00.001+03:00

Vanaf het zandpad van Kumi Town naar ons huis, kunnen we in de verte Lake Bisina zien: een prachtig zoetwater meer van ruim 190 vierkante kilometer. Langs het meer leven verschillende soorten watervogels en met uizicht op het Mount Elgon gebergte, is het een mooie en rustige plek om naar toe te gaan. Tientallen kleine boten varen er in de vroege ochtend op uit om vis te vangen, wat dezelfde dag nog vers verkocht wordt of gedroogd om het goed te houden.

Er is een soort ferry die mensen in ruim een half uur naar de overkant kan brengen. Wanneer de houten boot met motor er niet is, moet er geroeid worden en duurt de tocht drie uur.

Dorpelingen varen vaak over om hun handelswaar (gewassen, kippen, houtskool, etc.) rondom Kumi en Mbale te verkopen, of juist vanaf hier naar dorpen aan de andere kant van het meer. Ook fietsen en zelfs vee gaan in de grote houten kano’s mee!

Verder is Lake Bisina van belang omdat het Kumi Hospital en de omliggende dorpen van water voorziet. Er staat een pomphuis op de oever met een toevoersysteem verderop in het water. Tweemaal per dag worden de dieselpompen enige uren aangezet om water uit het meer via een filter door de buizen te verspreiden naar het ziekenhuis en de omliggende dorpen. Over een afstand van acht kilometer zijn er ongeveer dertig waterpunten waar mensen in de ochtend en middag water kunnen halen. Het systeem heeft met enige regelmaat onderhoud nodig, want drijvende eilanden van riet kunnen bijvoorbeeld de toevoer van water belemmeren.

Op het dak van ons huis staat een watertank die twee maal per dag, wanneer de pompen aangaan, bijgevuld wordt. Hierdoor hebben we als uitzondering in dit gebied, stromend water in huis. De mensen om ons heen moeten, ook van grote afstand, dagelijks water halen om te drinken, koken en wassen. Geduldig staat iedereen te wachten totdat de jerrycan gevuld kan worden om vervolgens lopen of fietsend terug naar huis te gaan. In Kumi Town loopt er een man met een handkar rond, om jerrycans vol water te verkopen voor de mensen die geen waterleiding hebben.

Naast onze tuin is ook een waterpunt, waardoor we heel regelmatig beseffen wat een luxe het is om in huis een kraan te hebben…

Busimu Lane

2011-11-12T09:34:00.001+03:00

Kumi Hospital is ruim tachtig jaar geleden opgericht door de Church Missionary Society als een Leprosy Colony. Er werd zorg geboden aan patiënten volgens het Leprosy Control Programme en was een plek van hoop, hulp en steun.

Inmiddels is Kumi Leprosy Centre uitgegroeid tot een ziekenhuis waar iedereen voor behandeling terecht kan: Kumi Hospital.

Er wonen nog steeds ongeveer twintig Lepra patiënten in Kumi Hospital en een even groot aantal komt overdag voor hulp en zorg. In Busimu Lane staan zes kleine gebouwen waar de patiënten slapen. Buiten is er plek om te koken en wassen.

De behandeling van Lepra is afgerond, echter leven de mannen en vrouwen nog met de gevolgen van hun ziekte. Vaak kunnen ze niet terug naar hun dorp of familie, omdat ze niet (meer) welkom waren in de samenleving. Lepra had en heeft soms nog steeds een negatief stigma. Het is meestal duidelijk te zien dat een persoon Lepra heeft gehad.
Tegenwoordig is het goed te behandelen, mits de aandoening tijdig ontdekt wordt. Als de ziekte te laat wordt onderkend, kunnen zenuwen aangetast worden en ontstaan verminkingen als gevolg van de gevoelloosheid. Een patiënt merkt dan niets van verbrandingen of snijwonden, waardoor infecties ontstaan. Doordat dit niet gevoeld wordt, worden deze niet behandeld en ontstaan de verminkingen. Veel patiënten missen tenen, vingers of soms hun neus.

Om zo goed mogelijk te functioneren met de gevolgen van hun ziekte, biedt Kumi Hospital ondersteuning en zorg. Zo worden er speciale schoenen gemaakt in de orthopedische workshop en leren de verzorgers in Busimu Lane hen bijvoorbeeld om zelfgemaakte handschoenen te gebruiken voor het optillen van hete pannen ter voorkoming van brandwonden.

De mensen in Busimu Lane wonen vaak al lange tijd op het ziekenhuisterrein en zullen er waarschijnlijk ook de rest van hun leven blijven. De bedoeling is een re-integratie programma op te starten zodat ze niet meer apart van hun familie hoeven te leven. Hier is een goede aanpak voor nodig, want jaren geleden is geprobeerd Lepra patiënten terug naar hun familie te brengen. Echter kwamen ze in een paar dagen tijd weer terug gelopen naar Kumi Hospital. Ze voelen zich inmiddels thuis in Busimu Lane.

Omdat de patiënten geen inkomen hebben, zijn ze volledig afhankelijk van het ziekenhuis en derden voor hun levensonderhoud. Ook wij proberen te helpen door bijvoorbeeld een enkele keer eten te kopen of kleding te regelen.

Naast Busimu Lane is de Tuberculose Ward, waar een heel zieke jongen van veertien jaar was opgenomen. Ook voor hem hadden we kleding uitgezocht om te geven, echter bleek dat hij inmiddels overleden was. Heel triest om dit van dichtbij mee te maken.
We dachten de kleding dan maar mee terug naar huis te nemen, maar zijn moeder wilde het graag hebben om hem in te kunnen begraven... Het blijft soms best heftig om te ervaren dat het leven in Uganda op vele manieren anders is.

Diezelfde dag werden alle Lepra patiënten bij elkaar geroepen in de schaduw van een boom. Enthousiast begonnen ze te zingen en sommigen gingen zelfs juichen bij het ontvangen van een blouse of shirt. Zo dankbaar om dit, namens degenen die de kleding vanuit Nederland hadden gegeven, te kunnen doen!

Murchison Falls National Park

2011-10-29T15:45:00.004+03:00

Murchinson Falls National Park is met een oppervlakte van 3.840 vierkante kilometer, het grootste beschermde natuurgebied van Uganda. De Nijl stroomt hier in het noordoosten, tussen Lake Kyoga en Lake Albert, midden door het National Park heen en stort zich via een nauwe doorgang in de rotsen van de Rift Valley naar beneden. Deze indrukwekkende waterval heet Murchison Falls, genoemd naar de president van de Royal Geografic Society in 1864.

In de jaren 60 was het National Park overbevolkt door olifanten, neushoorns, nijlpaarden, giraffen etc. waardoor het zelfs nodig was om uitbreiding te voorkomen. Echter is de populatie in de Amin tijd en daarna door jagers flink achteruit gegaan. Sinds de jaren 90 wordt het gebied weer beschermd en beginnen de grote aantallen wilde beesten terug te keren.

Om onze eerste trouwdag te vieren, zijn we eind september samen een aantal dagen naar Murchison Falls National Park gegaan. Een mooie belevenis om met uitzicht op de ondergaande zon boven de Nijl, te genieten van de rust en te slapen terwijl nijlpaarden om de tent heen grazen.

Overdag zijn we samen met een ranger op safari gegaan en hebben veel wild gezien, zoals leeuwen met welpjes, giraffen, kudde olifanten, de Uganda-kob (het nationale dier) en buffels. Met een eenvoudige veerpont kun je naar de overkant van de rivier om beide delen van het National Park te bezoeken. In de middag een boottocht over de Nijl naar de waterval gemaakt en allerlei watervogels, krokodillen en nijlpaarden gezien. Vanaf daar een tocht naar de top gelopen, naar het gebulder van het neerstortende water.

Naast Murchison Falls National Park ligt het Budongo Forest Reserve. Een beschermd gebied van bijna 800 vierkante kilometer met honderden bijzondere boom- en plantsoorten. Zo staan er mahoniebomen van wel 60 meter hoog. In dit oerwoud hebben we een Chimpansee Tracking gedaan. Een professionele ranger die al zeventien jaar in Budongo werkt, liet ons zien hoe de chimpansees gevonden kunnen worden aan de hand van sporen (zoals uitwerpselen, pootafdrukken en verse stukken fruit uit de vijgenboom op de grond). Ze kon ons veel vertellen en na uren lopen, kwamen we uiteindelijk bij een chimpansee groep die op weg was naar een ander deel van het woud. Via geluiden houden ze steeds contact met elkaar. Heel bijzonder om te zien hoe snel ze via de bomen en over de grond kunnen bewegen, waarbij de jonge chimpansees op de rug van moeder meegaan. Door jarenlang onderzoek naar deze apensoort, komt het team steeds meer te weten en proberen ze hen te beschermen in dit natuurgebied.

Tenslotte in de Ziwa Rhino Sanctuary een tocht gelopen op zoek naar de White Rhino. De naam komt van een verkeerde vertaling van ons woord ‘wijd’ wat verwijst naar de brede mond van deze graseters, in tegenstelling tot de Black Rhino met een meer spitse mond. Lang geleden leefden er wel duizenden neushoorns in Uganda, echter door jagen, stropen en bevolking door de mens, was het dier totaal verdwenen.

In 1997 is het Rhino Fund Uganda opgericht om de neushoorn weer terug te krijgen in het land. Ziwa is enkele jaren later geopend zodat de dieren in een beschermde omgeving kunnen leven. Inmiddels zijn er al 3 neushoornkalfjes geboren. Gewapende rangers observeren de White Rhinos dag en nacht om informatie over de leefwijze te verzamelen. Het is voor het eerst dat gedrag van neushoorns 24 uur per dag in het wild wordt bijgehouden. Verder is er een onderwijsprogramma om bezoekers en de omgeving te betrekken bij de bescherming van de neushoorn en te leren over het wereldwijde belang van behoud.

Bouw ESCo

2011-10-22T08:20:00.002+03:00

De bouw is bijna klaar! Het afgelopen half jaar hebben de werkmannen van aannemersbedrijf Prio hard gewerkt om het gebouw voor de ESCo neer te zetten. De Energy Service Company gaat de medewerkers van Kumi Hospital voorzien van prepaid stroom en energiebesparende oplossingen. De ESCo-manager zal hier ook wonen, dus naast de winkel en trainingsruimte, is er een woongedeelte in het hoofdgebouw. In Uganda is het gebruikelijk om naast het huis, een aparte keuken en latrine te hebben. Tenslotte is een nieuw stroomhuis(je) door Prio gebouwd. Hierin zal het elektrische systeem overgezet worden, zodat alles veilig en goed bereikbaar zal zijn voor de elektriciens.

De foto’s laten het proces van de constructie van het hoofdgebouw voor de ESCo zien. Regelmatig hebben we de bouwsite bezocht om te controleren of alles goed ging. Na de fundering, werden de muren en het dak gebouwd en nam ook indeling van de ruimte binnenin steeds duidelijkere vormen aan. Het was interessant om de manier van werken en het lokale gereedschap hier in Uganda mee te maken. Nog een paar weken te gaan en dan zullen we het definitieve resultaat kunnen zien!

Maternity Ward

2011-10-14T23:21:00.001+03:00

Kumi Hospital bestaat uit verschillende afdelingen, waaronder Maternity Ward: de kraamafdeling. Hier worden gemiddeld 20 tot 25 kinderen per week geboren. De afdeling heeft een verloskamer met daarnaast een grote zaal vol bedden voor de vrouwen, zwanger of net bevallen. Naast dit gebouw gaat een looppad naar de speciale operatieafdeling voor Maternity Ward.

De personeelsbezetting is niet ruim: er werken 2 verloskundigen en 4 verpleegsters in de verschillende diensten en Kumi Hospital heeft een gynaecoloog in dienst, die ook op de andere afdelingen werkt als algemeen arts.

In vergelijking met Westerse Landen kan er minder (prenatal) onderzoek worden gedaan, er is bijvoorbeeld geen standaard echoscopie tijdens de zwangerschap. Ook zijn er minder mogelijkheden om tijdens de bevalling in te grijpen waardoor er eerder gekozen moet worden om het kind met een keizersnede ter wereld te brengen.

In het jaar 2000 hebben regeringsleiders van 189 landen afgesproken om voor 2015 belangrijke wereldproblemen aan te pakken. Deze zijn vastgelegd in acht Millennium doelen: bestrijden van extreme honger en armoede, jongens en meisjes in alle landen basisonderwijs laten volgen, gelijke rechten voor mannen en vrouwen, afname van kindersterfte, minder vrouwen die sterven door zwangerschap, het stoppen van de verspreiding van HIV/Aids en ziekten als malaria, meer mensen in een duurzaam milieu laten leven en vergroten van het samenwerkingsverband ter bevordering van meer eerlijke handel, schuldenverlichting en hulp.

De doelstelling van het vierde punt is het percentage kinderen jonger dan 5 jaar dat in ontwikkelingslanden overlijdt, in 2015 met tweederde terug te brengen, vergeleken met het aantal in 1990 (bijna 13 miljoen). De hoge kindersterfte heeft verschillende oorzaken. Veel kinderen overlijden aan ziekten die voorkomen of genezen hadden kunnen worden, zoals diarree, mazelen, longontsteking en malaria. Toegang tot medicijnen, vaccinaties, een goede hygiëne en goede gezondheidszorg is noodzakelijk om deze ziekten te helpen bestrijden. In 2010 was het kindersterftecijfer gedaald tot ruim 7 miljoen, minder maar nog steeds onaanvaardbaar veel.

In Uganda is de sterfte van kinderen onder de 5 jaar hoog (bijna 14 per 100 kinderen in 2010).

We hebben in Kumi Hospital aan de vierde doelstelling, afname van de kindersterfte, een kleine bijdrage proberen te leveren. Er is vanuit Nederland een bedrag gesponsord dat het mogelijk heeft gemaakt om een nieuwe couveuse aan te schaffen.

Het is een Tropencouveuse, bestaande uit een houten ombouw met een plexiglas kap waarbij de warmte van drie 75 Watt gloeilampen komt. Een bak(je) met water zorgt voor de benodigde luchtvochtigheid in de couveuse. Wanneer er meerdere premature kinderen tegelijk zijn, zullen ze de ruimte moeten delen en worden ze naast elkaar erin gelegd. De couveuse kwam binnen als bouwpakket en Ouke is met een schroevendraaier aan de slag gegaan. Vervolgens heeft de orthopedische workshop van Kumi Hospital de couveuse geverfd en er een speciaal frame voor getimmerd. Naast de zusterkamer is ruimte gemaakt om de couveuse neer te zetten.

Vandaag is de nieuwe aanwinst officieel overhandigd aan de afdeling. Om dit te vieren hebben we aan alle (aanstaande) moeders een babyrompertje uitgedeeld. De vrouwen waren erg blij met dit kleine kraamkado, iets wat ze hier in Uganda eigenlijk niet kennen.

Namens hen willen we dan ook iedereen bedanken die gesteund heeft door het geven van babykleding en in het bijzonder de lieve anonieme donor voor deze zo belangrijke bijdrage aan de levensverwachting van de te vroeg geboren kinderen.

Zonder couveuse is hun kans tot leven zeer klein, maar dit geeft weer hoop!

De Energy Efficiency Week

2011-10-06T21:53:00.000+03:00

Eind september werd in Mbale de Energy Efficiency Week gehouden: allerlei bedrijven en organisaties die zich richten op efficiënt gebruik van energie, presenteerden zich op een soort beurs. Op verschillende plekken in de stad waren aankondigingen te zien van deze speciale week. Op het cricketveld stonden ongeveer dertig tenten. Tijdens de dagen werden er verschillende toespraken gehouden en tussendoor muziek gedraaid.

Er waren vooral instanties uit de hoofdstad Kampala aanwezig, waaronder het Ministry of Energy and Mineral Development met informatie over energiebesparing. Zo ook Centre for Research in Energy and Energy Conservation (CREEC), een onderdeel van de Makerere University die tot doel heeft systemen te ontwikkelen die lokaal gemaakt kunnen worden om de toegang tot (duurzame) energie te vergroten.

Zij hebben een kooktoestel ontwikkeld waarbij het hout zo wordt gebrand dat het niet tot as vergaat maar houtkool wordt. Het kan dan dus voor een tweede keer als brandstof gebruikt worden.
Een ander voordeel is dat er weinig rook vrij komt bij het koken en minder hout nodig is. Er zullen dus minder takken door de vrouwen en kinderen verzameld hoeven worden. Een grote verbetering voor zowel mens als natuur!

Daarnaast waren er bedrijven aanwezig die waterpompen op zonne-energie kunnen leveren (Davis&Shirtliff), wat zeker in de meer afgelegen gebieden van Afrika een uitkomst kan zijn. Verder waren er dealers van andere soorten Efficient Stoves, zoals kleine ovens op houtskool en allerlei organisaties die zonne-energie promoten en verkopen, waaronder Solar Now en natuurlijk ook BareFoot Power!

In het energieproject richten wij ons op effectief en duurzaam gebruik van stroom door het installeren van de prepaidmeters (besef en controle van eigen energieverbruik) en het verkopen van lampen op zonne-energie. We hebben dan ook een bezoek gebracht aan deze Energy Efficiency Week om allerlei informatie te verzamelen. In de toekomst hopen we, samen met de ESCo-manager, het aanbod te kunnen uitbreiden naar allerlei energiebesparende oplossingen voor in huis.

Naast ons eerste oriënterende bezoek aan de Energy Week, zijn we later nog een keer gegaan met collega's van Kumi Hospital. We wilden hen graag kennis laten maken met informatie rondom duurzame energie en efficiënt gebruik.

We waren namelijk in Mbale voor een 3-daagse bijeenkomst met de Board of Governers (Raad van Bestuur) waarbij het management met de bestuursleden ging brainstormen over het Strategische Plan voor de komende vijf jaar. Doordat we meewerken in de dagelijkse leiding van het ziekenhuis, worden we hierbij betrokken. Ouke heeft nog een korte presentatie gegeven over de structuur besprekingen die hij met het management voert.
We verbleven met elkaar in een guesthouse en genoten van de luxe die Mbale te bieden heeft: warm water en snel internet. De anderen waren vooral heel enthousiast over de aanwezigheid van een televisie in de kamer. We moesten wel even komen uitleggen hoe deze precies werkte, wat we natuurlijk graag deden!

Na deze drie dagen zijn we met ons tienen inclusief bagage weer in één terreinwagen over de weg vol kuilen en gaten gegaan: terug naar Kumi Hospital!

Adesso Primary School

2011-09-30T18:33:00.008+03:00

In ontwikkelingslanden gaan miljoenen kinderen nog niet naar school. Er is geen geld en ze worden vaak thuis gehouden om mee te helpen in het huishouden of om een bijdrage te leveren aan het gezinsinkomen. Verplicht en toegankelijk basisonderwijs is een belangrijk middel in de strijd tegen kinderarbeid en biedt een betere toekomst voor het land. Het geeft kinderen de mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen waardoor hun kansen in het leven toenemen. Daarnaast is er aan de kwaliteit van onderwijs nog veel te verbeteren.

Zo zijn er in Uganda vaak onvoldoende docenten waardoor klassen overvol zijn en is er te weinig schoolmeubilair en lesmateriaal. Veel leerlingen verlaten zonder diploma de school waardoor ze later minder kans hebben uit de armoede te komen. Ruim 10 procent van de leerlingen in ontwikkelingslanden maakt de basisschool niet af. In Uganda wordt zelfs aangegeven dat slechts 38 op de 100 kinderen de Primary School (basisschool) volledig doorlopen. In het voorgezet onderwijs is dat zelfs minder dan 15 procent.

Private Schools bieden meestal beter onderwijs en kleinere klassen, maar het schoolgeld is een stuk hoger en daardoor niet voor alle ouders te betalen. Hierdoor ontstaat er dus eigenlijk een vicieuze cirkel voor de armste laag van de bevolking: slechter toegang tot goed onderwijs en dus minder kansen om verder te komen…

In Uganda is 35 procent van de bevolking ongeletterd. Voor het vinden van werk buiten de eigen streek is het van belang Engels geleerd te hebben, omdat dit de taal is die in heel Uganda gesproken wordt. Onderwijs speelt dus een centrale rol in de ontwikkeling van de kinderen en het land.

Aan het begin en eind van de dag, zien we overal kinderen in felgekleurde uniformen: op weg naar school of naar huis. De schooldag begint vaak al vroeg, vanaf een uur of 7 gaan de meesten al lopen en rond zes uur komen sommigen pas weer thuis aan. Private Schools hebben soms een schoolbus waarmee de leerlingen worden opgehaald. Ook zijn er Boarding Schools waardoor ze de lange afstanden niet dagelijks hoeven af te leggen. In het weekend of in de vakanties (voortgezet onderwijs) komen de kinderen dan naar huis. Uiteraard kost dit meer geld, terwijl voor de mensen uit de arme dorpen het schooluniform soms al nauwelijks te betalen is.

Op het ziekenhuisterrein staat een basisschool: de Adesso Primary School. Hoewel de overheid de (lage) salarissen betaald, is het een arme school. Er zijn onvoldoende docenten, te weinig ruimte, veel leerlingen per klas (soms wel meer dan 150 kinderen in één lokaal) en nauwelijks lesmateriaal.
We wilden de hoogste klas (P7) een steuntje in de rug geven, zij moeten over een aantal weken toelatingsexamen gaan doen voor de Secondary School. Toto Wies had een heleboel pennen opgestuurd om uit te delen op de school.
De kinderen waren erg blij en sommigen gingen gelijk hun naam erin krassen en stopten de pen netjes in de zak van hun schoolblouse. De docenten konden we allemaal een rode pen geven, wat ook enthousiast in ontvangst werd genomen!

De ESCo en duurzame energie

2011-09-20T16:24:00.000+03:00

Enige tijd geleden hebben we op de weblog geschreven over het Energieproject waar we namens Stichting Kyoga aan werken.

Een onderdeel van dit project is om de medewerkers van Kumi Hospital toegang te geven tot elektriciteit in hun huizen. Ieder gezin krijgt een prepaidmeter waarop Energy Time (vooraf betaalde stroom) gezet kan worden. Hierdoor hebben ze zicht op het eigen energieverbruik, wat zal leiden tot duurzamer gebruik. Wanneer de energietijd bijna op is, geeft de prepaidmeter een signaal en kan er betaald worden voor een nieuwe hoeveelheid stroom. Is er op dat moment geen geld, dan zal het gezin zonder elektriciteit leven totdat de meter weer opgeladen wordt.

Op dit moment is er geen stroom in de huizen en worden kaarsen of kleine zelf gemaakte paraffinelampjes (zie foto) gebruikt. De prijs van paraffine stijgt steeds meer en daarnaast is zeker het brandgevaar een nadelig gevolg van deze manier van huisverlichting. Er worden regelmatig patiënten vanuit omliggende dorpen, met name kinderen, in het ziekenhuis opgenomen met (ernstige) brandwonden. Om deze reden en om duurzame energie bereikbaar te maken, zijn we begonnen met de verkoop van lampen op zonne-energie. Nadat we onderzoek hadden gedaan in Kampala en diverse gesprekken hebben gevoerd, zijn we een overeenkomst aangegaan met BareFoot: een bedrijf dat zich specialiseert in de ontwikkeling en verkoop van zonne-energie verlichting in ontwikkelingslanden.

Inmiddels hebben we dus de mensen om ons heen kennis kunnen laten maken met deze vorm van energie. Er zijn verschillende soorten lampen: van kleine zonnepanelen van 10x10 cm tot grote systemen waarbij er voldoende energie wordt opgewekt voor vijf lampen. Aan de meeste kleine systemen kan ook een mobiele telefoon opgeladen worden en op de grotere panelen een kleine radio worden aangesloten.

De mensen zijn enthousiast, maar doordat we in een arm gebied leven, zijn de kosten helaas vaak nog te hoog en moet er eerst gespaard worden. Om een indicatie te geven: de kleinste lamp met zonnepaneel kost 25.000 Ugandese shilling, wat ongeveer 7 euro is. De positieve reacties van degenen die al een lamp(je) hebben kunnen kopen, zorgen voor nog meer interesse in deze ‘schone’ energie!

In mei is het bouwen gestart als eerste stap naar het opzetten van de Energy Service Company. In het gebouw komt een computersysteem te staan waar de medewerkers van Kumi Hospital de oplaadcodes voor hun prepaidmeters kunnen kopen. De verkoop van de lampen op zonne-energie zal hier verder gaan en er zal ruimte zijn voor het geven van trainingen gericht op efficiënt gebruik van energie. Het zal tegelijkertijd ook de woonplek van de ESCo-manager worden. Het gebouw heeft dan ook een apart woongedeelte, een keuken en een stuk grond eromheen.

Er is de afgelopen maanden door het bouwbedrijf Prio gewerkt met lokaal bouwgereedschap, zoals houten steigers en bakken om spullen in te vervoeren. Het gaat er allemaal wat anders aan toe dan in Nederland. De werknemers dragen oranje overalls en helmen, maar lopen op slippers… En aangezien er geen kantine is, wordt er door de mannen zelf gekookt op houtvuur zodat ze met elkaar kunnen lunchen: dikke maïspap met bruine bonen. Een stevige maaltijd om hard te kunnen werken zodat dit deel van het energieproject ook goed verloopt!

Leven in Uganda (2)

2011-09-11T17:48:00.000+03:00

De naam Uganda komt van het woord Buganda: de grootste groep etnische bewoners die samen het Kingdom of Buganda vormden. In het KiSwahili wordt het uitgesproken als Uganda en waarschijnlijk kwamen de kolonisten vooral in aanraking met mensen die deze taal spraken, waardoor het Afrikaanse land haar huidige naam kreeg.
Het grootste deel van de bevolking woont in het zuiden en westen van het land, dit zijn vooral Bantu sprekende groepen. Het gebied waar wij wonen wordt bevolkt door de Teso.

Er zijn meer dan 33 verschillende talen in Uganda. De officiële taal is Engels en wordt gesproken als tweede taal door de opgeleide Ugandezen waardoor men elkaar onderling kan verstaan. Bij ons is de lokale taal het Ateso, waar we inmiddels steeds meer van leren te herkennen. Erg belangrijk omdat het een arm gebied is waar niet iedereen naar school is geweest. De meest bijzondere taal wordt in het noorden van Uganda gesproken door de Karimojong: een taal met slechts 180 woorden. Veel Ugandezen spreken ook woorden in het KiSwahili, wat in heel Oost Afrika gesproken wordt en in vroegere tijden door Arabische slavenhandelaars verspreid is.

Uganda heeft, in vergelijking met de omliggende landen, veel vruchtbare grond, met uitzondering van de droge gebieden in het noordoosten van het land. Een kwart van de oppervlakte van Uganda bestaat uit meren, rivieren en natte gebieden.
Er zijn globaal twee regenseizoenen die enkele maanden duren. Hier in Kumi heeft het in mei en juni regelmatig geregend (enkele buien per week) en nu sinds september dagelijks een flinke bui. De temperatuur blijft echter warm, gemiddeld tussen de 20 en 30 graden. Wanneer de regen uitblijft, merken we dat de mensen gespannen raken omdat de angst voor het verliezen van de oogst altijd groot is.

Akkerbouw en veeteelt zorgen voor ongeveer 60% van het totale inkomen in Uganda, met als belangrijke exportproducten koffie, thee en tabak. Ruim 90% van de bevolking is (mede) afhankelijk van de opbrengsten van hun land of werken in de agrarische sector.

Vrijwel alle collega's van Kumi Hospital werken in de vroege ochtenden en tijdens het weekend op het land om extra inkomsten te hebben. Voedsel voor eigen gebruik en het betalen van schoolgeld zijn terugkerende problemen waar de opbrengst van de oogst voor moet zorgen.

Dit weekend was Grace (één van de vrouwen die in de Guesthouse kookt) met haar zonen en dochters bezig op het land. We hadden aangeboden te helpen en zijn samen met hen rijst gaan oogsten. Tijdens het werk in de zon werd gekletst in het Ateso met tussendoor wat Engels. Zo leerden de kinderen ons weer enkele woorden in hun taal en wilden ze graag zingen met elkaar. Rond het middaguur waren we klaar voor die dag en kregen een lekkere maaltijd van pocho (dikke pap van maismeel) met aubergine.

Omdat er aan alles tekort is, proberen we ook op andere manieren te ondersteunen. Gelukkig krijgen we daarbij hulp van vrienden en familie thuis. Hanneke is eind augustus een week naar Nederland gegaan vanwege het onverwacht moeten ophalen van allerlei documenten die nodig zijn voor het verlengen van ons visum. De kans op kwijt raken via het opsturen per post is in Uganda helaas aanwezig en dat risico wilden we niet nemen. Vandaar dat één van ons kort terug is geweest. Naast het zien van alle dierbaren, gelijk deze mogelijkheid aangepakt om ook andere spullen mee te nemen naar Uganda. Geweldig hoeveel (kinder)kleding, speelgoed etc. we hebben gekregen om hier uit te delen.

Een aantal dingen hebben we al kunnen geven, waaronder een leesbril aan de oude man die regelmatig langskomt om sinasappels en houten lepels te verkopen, sokjes en een shirt voor een gehandicapt meisje, een flesje voor het voeden van een ernstig ondervoede baby (dronk uit een gewone beker koemelk) en kleding voor de kinderen op de Nutrition Ward.

Het is wellicht een druppel op een gloeiende plaat, maar als jij net die ene druppel mag ontvangen… Iedereen bedankt voor het verzamelen, opsturen en geven van al deze spullen. Zo kunnen we met elkaar een bijdrage leveren aan de kwaliteit van leven van de mensen om ons heen!

Kumi Town en de Nyero Rockpaintings

2011-08-20T14:22:00.000+03:00

Kumi Hospital ligt in het oosten van Uganda op ongeveer 7 kilometer van Kumi vandaan. Dit is de provinciehoofdstad van het Kumi District en zo groot of eigenlijk zo klein als een dorp in Nederland. De naam is afgeleid van de lokale uitspraak van een boom: Ekum.

Kumi ligt tussen de grotere plaatsen Mbale en Soroti in en op ruim twee uur rijden van de grens met Kenia af. Het ziekenhuis zelf ligt tegen het dorpje Obule aan (twaalf huizen langs het zandpad) en nog een aantal kilometers verder ligt het dorp Ongino.

Een aantal straten in Kumi hebben een asfaltlaag, echter wel met scheuren en soms diepe kuilen. Daarbuiten, richting de kleinere dorpen zijn het grondwegen. Met de boda boda (achterop een brommer) zijn we vanaf ons huis met een kwartier in Kumi. Op de foto hierboven staat een terreinwagen van het ziekenhuis bij de benzinepomp te tanken. Voor iedere rit wordt er een afgepaste hoeveelheid diesel getankt, er is geen geld om de hele tank te vullen zoals dat in Nederland vaak de gewoonte is.

In Kumi zijn verschillende kleine winkels en een markt. Op zaterdag is er de grote lokale markt even buiten het dorp waar iedereen vroeg heen gaat om een goede keuze te hebben. Op de markt wordt van alles verkocht, zoals fruit en groenten, plastic teilen, rieten manden, zakken vol bonen, levende kippen en verse of gedroogde vis. In het begin kregen we nog veel verbaasde gezichten maar inmiddels zijn ze redelijk gewend aan de twee mzungu's die hun inkopen doen!

Uganda heeft een aantal plekken met prehistorische rotstekeningen. Zo ook ongeveer acht kilometer buiten Kumi: de Nyero Rockpaintings.
Een gids neemt je mee langs de verschillende tekeningen die door overhangende rotsen redelijk bewaard zijn gebleven. De rode en witte schilderingen bestaan voornamelijk uit cirkels. Met wat verbeelding kun je ook boten en een aantal dieren ontdekken (krokodil en zebra’s). De rode kleur werd verkregen door het afschrapen van de oppervlakte van een rots die veel ijzer bevat (roest) en wit werd gemaakt van een combinatie van klei, sappen en houtskool. Dit alles werd tot fijn poeder gemalen en gemixt met een vloeibare gelei. Waarschijnlijk werd een kwast van dierenhaar gebruikt voor het schilderen van de tekeningen.

Er is geen duidelijke verklaring voor de cirkels die de Bushmen hebben getekend. Er zou een mythologische betekenis aan vast kunnen zitten, maar het zouden ook symbolen kunnen zijn van de voorbijgaande seizoenen of afbeeldingen van de zon en de maan.
Een theorie is dat het te maken heeft met de regenceremonies.
De cirkels zouden de zon voorstellen en de golvende lijnen de maan welke de regen volgt (een link met het verband tussen nieuwe maan en stormachtig weer). Maar helemaal verklaren zal wel nooit lukken, dat blijft een onderdeel van het mystieke effect wat de rotstekeningen hebben!

Naast de culturele waarde van deze mooie plek, geeft het een prachtig uitzicht over de vallei en kun je met een beetje geluk apen rond zien springen in de bomen.

Begin juli is onze (schoon)moeder in Uganda langs geweest. We hebben een hele fijne week gehad waarin we konden bijpraten en alles laten zien. Het was een bijzondere ervaring om even iemand van thuis om ons heen te hebben! Uiteraard hebben we het ziekenhuis laten zien, in Kumi inkopen gedaan op de markt en naar de Rockpaintings in Nyero geweest. Onze collega’s op Kumi Hospital vonden het ook erg leuk om haar te ontmoeten en vragen nog regelmatig hoe het met onze toto (moeder in het Ateso, de lokale taal) is.

Het weekend hebben we doorgebracht in een ander deel van Uganda. We sliepen een nacht in een prachtige safaritent aan de rand van de Nijl met uitzicht op de Bujagali Falls (enorme stroomversnellingen) bij Jinja. Na een heerlijke tijd hebben we op Entebbe International Airport afscheid van elkaar genomen vol mooie herinneringen!
Baie dankie voor uw bezoek Toto Wies!

Kumi Hospital Farm

2011-08-07T13:18:00.002+03:00

Dagelijks kunnen we thuis genieten van verse melk. Kumi Hospital heeft namelijk een eigen boerderij op het terrein. De farm bestaat uit ongeveer 800 hectare land met weilanden, enkele schuren, stallen en waterbakken. De waterpomp voorziet zowel dieren als mensen van water.
Decennia terug was het een zeer goed lopende boerderij met 1200 koeien die het ziekenhuis voorzag van inkomsten.

Rond de jaren 80 kwamen echter de Karamojong (nomadenstammen uit Noordoost Uganda) die Kumi Hospital Farm hebben geplunderd en vrijwel de hele veestapel hebben meegenomen. Op dit moment zijn er ruim 80 koeien en kalfjes.

Hierdoor kan de Nutrition Ward worden voorzien van melk voor de ondervoede kinderen en er wordt apart gehouden voor de Lepra patiënten. De overige melk wordt verkocht onder de medewerkers van Kumi Hospital en omwonenden voor 600 shilling per liter (ongeveer 20 cent).

Twee maal per dag worden de koeien met de hand gemolken. In melkbussen of jerrycans wordt de melk vervolgens rondgebracht. Zo komt aan het eind van de dag onze ‘melkman’ op de fiets langs die de melk in ons pannetje giet. Omdat het vers van de koe komt, koken we de melk eerst goed door voordat we het gebruiken voor bijvoorbeeld pap, chocolademelk of pannenkoeken.

Om te voorkomen dat de koeien ziek worden van teken, wordt een oude methode gebruikt: twee maal per week gaan alle koeien in een diep bad met ontsmettingsmiddel. De koeien worden bij elkaar gedreven in een lange rij en springen één voor één in een smal diep bad waar ze zwemmend doorheen gaan.

Naast het hoeden van koeien, wordt er ook op het land van de boerderij gewerkt. Vorige maand zijn er 2500 jonge bomen gepland om het ziekenhuis van hout te gaan voorzien voor het onderhoud van de afdelingen. Het plan is om ook allerlei gewassen als cassave en maïs te gaan planten om de patiënten eten te geven en als extra inkomen voor het ziekenhuis om medische zorg te kunnen bieden. Kumi Hospital probeert op deze manier het grote tekort aan financiële middelen op te vangen.

Het land is vruchtbaar, dus de mogelijkheden zijn er, alleen het verbouwen van voedsel en aankopen van meer vee kost geld voordat het opbrengsten geeft…

Nutrition Ward

2011-07-31T16:36:00.000+03:00

Uganda heeft een zeer jonge populatie in vergelijking met andere landen in Afrika: 65% van de bevolking is jonger dan 17 jaar. Vrouwen, zeker in de arme gebieden, raken meestal op jonge leeftijd zwanger en krijgen gemiddeld 8 of zelfs meer kinderen.

Net als in veel ontwikkelingslanden worden kinderen in de dorpen ingezet om op het land te werken, om water te halen of de koeien en geiten te hoeden. In de hoofdstad zien we veel bedelaars, vooral kinderen, een schrijnend beeld.

Naast de noodzaak tot extra handen in en om het huis, is het door het hoge kinderaantal vrijwel onmogelijk om voldoende geld te hebben voor de verzorging, alle kinderen uit een gezin naar school te laten gaan, een goede slaapplek in de kleine hut of goede schoenen en kleding te geven.

Het kindersterfte cijfer in Uganda is groot. Daarnaast is het een land met een zeer hoog aantal vrouwen dat bij de bevalling overlijdt.

Op verschillende manieren is het dus een ingewikkeld probleem en speelt armoede een centrale rol.

Kumi Hospital heeft een belangrijke taak in het voorlichten en counselen van patiënten over bijvoorbeeld Family Planning en tijdens de Outreach in omliggende dorpen. Ook is informatie over de aanwezigheid van verloskundigen in het ziekenhuis van belang, zodat vrouwen bij problemen hierheen komen (lopen of op een boda) in plaats van geholpen te worden door traditionele vroedvrouwen zonder medische opleiding.

Verder heeft Kumi Hospital een speciale afdeling die zich richt op ondervoede kinderen: de Nutrition Ward. Jonge kinderen met ernstige symptomen (opgezwollen lijfjes en geen energie meer om te bewegen) worden opgenomen in het ziekenhuis. De moeders komen mee om voor de kinderen te zorgen en krijgen training over voeding, hygiëne en veel voorkomende (baby)ziekten. Naast een tekort aan voedsel is eenzijdige voeding vaak het probleem of kreeg een baby niet voldoende moedermelk binnen (flesvoeding is in de dorpen nauwelijks verkrijgbaar).

Via een opbouwschema van vloeibaar naar vast voedsel leren moeder en kind weer goed eten (te geven). Wanneer het eten weer op gang komt, neemt het lichaam van het kind weer de reguliere vorm aan. Door het opzwellen breekt echter nu de huid los en moeten de moeders meerdere malen per dag alles goed insmeren. Ook zijn de kinderen weer in staat aandacht te hebben voor hun omgeving en om bijvoorbeeld te lopen.

Om dit te stimuleren gaat Hanneke twee maal per week naar de Nutrition Ward om spelmiddagen te doen. De bedoeling is om de moeders te laten spelen met hun kind zodat ze plezier met elkaar hebben en de kinderen te laten groeien in hun ontwikkeling.

Kinderen leren door te spelen: zo is stuiteren met een bal goed voor de motoriek, stimuleert een rammelaar met schitteringen de zintuigen, is een puzzel goed voor de cognitieve ontwikkeling, is samen spelen op sociaal vlak belangrijk en de interactie met de moeder zeer van belang voor de emotionele band.

Sommige kinderen zijn in het begin nog te zwak om actief te spelen, maar kunnen bijvoorbeeld al wel reageren op geluidjes of een zachte knuffel. Het is geweldig om te zien hoe de kinderen na verloop van tijd beginnen op te knappen en genieten van speelgoed en (samen) spelen.

Soms vragen we ook een aantal kinderen van de kinderafdeling om te komen naar de spelmiddagen zodat zoveel mogelijk kinderen er baat bij hebben.

Er is aan veel zaken in Kumi Hospital tekort, zo ook aan spelmateriaal. Hanneke’s ouders hebben vanuit Nederland een grote doos met allerlei speelgoed opgestuurd. Een grote verassing en allemaal enthousiaste gezichtjes toen deze open ging!

Niet alleen de kinderen, maar ook de moeders kennen nauwelijks speelgoed. Eten en schoolgeld betalen is al een uitdaging, er blijft weinig over om speelgoed te kopen. Daarnaast is onderwijs voor de meesten niet bereikbaar (geweest) dus basale dingen zijn soms nauwelijks bekend.

Het is dan ook een ontdekkingstocht om te ervaren hoe alles werkt. Zo is een houten puzzel bijvoorbeeld best lastig, net als het op elkaar stapelen van blokken of het herkennen van bij elkaar horende plaatjes. Met veel plezier wordt er met alle soorten speelgoed geoefend.

Dat maakt het extra waardevol om de speelmiddagen te begeleiden!

Kumi Hospital

2011-07-24T17:15:00.001+03:00

Kumi Hospital is een regionaal non-profit ziekenhuis in het oosten van Uganda, met de missie “Based on the healing ministry of Christ, Kumi Hospital shall provide holistic curative, preventive rehabilitative health services in a way that is efficient, affordable and accessible to all.”

Het ziekenhuis is in 1929 als missie ziekenhuis voor lepra patiënten opgericht en werkt nu onder de vlag van de Church of Uganda.

Vanwege het negatieve stigma dat lepra heeft, is het ziekenhuis op het platteland, een aantal kilometers van Kumi neergezet. Het terrein van het ziekenhuis is groot, ongeveer 1100 hectare. In het midden staan de ziekenhuisgebouwen en daar omheen gaan allerlei zandpaden naar de huizen van de medewerkers. Langs de weg naar het ziekenhuis ligt de airstrip (grasveld) en een waterpomp. Het ziekenhuis zelf heeft stromend water. De mensen halen dagelijks met jerrycans water om te wassen en te koken.

Kumi Hospital heeft een capaciteit van 300 bedden en bestaat uit verschillende afdelingen, waaronder de Pedeatric, Out-Patients, Eye, Physiotherapy, Surgical en Leprosy Ward. Ook is er een Pharmacy en een Laboratorium. Elke afdeling heeft een eigen gebouw, met elkaar verbonden via looppaden. Daartussen zijn grasvelden met waslijnen, kook- en schaduwplekken voor de patiënten en hun verzorgers. De keuken maakt dagelijks maaltijden klaar voor de lepra patiënten en de dokters. Helaas is er geen geld om de overige patiënten van eten te voorzien. Daar zorgen de meegekomen familieleden voor (die vaak op een mat naast of onder het bed van hun patiënt slapen). Alleen de operatie afdeling heeft een wasmachine maar zonder droger, dus de was hangt buiten aan de lijn te drogen.

In totaal zijn er ruim 150 medewerkers, waaronder 3 dokters en overig medisch personeel, zoals zusters, anesthesisten en laboranten. Daarnaast werken er bijvoorbeeld schoonmakers, social workers en drivers.

Doordat het ziekenhuis in een zeer arm deel van Uganda staat, wordt voor een aantal behandelingen van patiënten geen volledige vergoeding, maar een bijdrage gevraagd (bijvoorbeeld in de Maternity Ward en de Epilepsy Clinic). In het ziekenhuis worden TBC-, Aids- en Lepra patiënten en jonge kinderen met malaria gratis behandeld. Vanuit de regering wordt soms een kleine subsidie gegeven.

De AMREF Flying Doctors komen een maal per kwartaal langs met dokters uit Kenia die diverse operaties doen.

Vanuit Europa wordt door een aantal stichtingen ondersteuning gegeven, zowel financieel als bijvoorbeeld door een team van artsen die een aantal maal per jaar op vrijwillige basis, o.a. uit Nederland, langs komen om specifieke operaties uit te voeren.

Het bieden van medische zorg in Uganda is niet te vergelijken met de westerse protocollen. Regelmatig is er een tekort aan basale benodigdheden als verbandgaas, hechtdraad en steriele handschoenen. Daarnaast komt het vaak voor dat artsen niet in staat zijn mensen goed te helpen vanwege tekort aan bloed en specifieke medicijnen.

Desondanks is Kumi Hospital in staat patiënten te behandelen, worden er vele kinderen geboren en operaties uitgevoerd.

Ground Breaking Ceremony

2011-07-03T16:45:00.000+03:00

Sinds onze aankomst in Kumi Hospital zijn we aan de slag gegaan met het energieproject. In de Building Committee ontstond een idee het project feestelijk te openen, om aandacht te geven aan de positieve veranderingen die doorgevoerd gaan worden rondom het energieprobleem.

Maandag 30 mei hebben we op het bouwterrein de Ground Breaking Ceremony gehouden.

Alle medewerkers van Kumi Hospital, een aantal belangrijke locale politieke figuren (LC1 en LC3), de aannemer en zijn team (Prio Uganda Limited) waren uitgenodigd. Wij waren hier uiteraard ook bij en hadden de taak om samen met de dominee en het districtshoofd met lokaal gereedschap de grond officieel te openen. Daarnaast heeft Ouke ook een toespraak gehouden, waarin hij kort vertelde over de Stichting Kyoga, het energieproject en het doel van de ESCo.

Omdat we soort van belangrijk waren, hadden we ons best gedaan er netjes uit te zien: Ouke strak in pak en Hanneke in een traditionele Ugandeese jurk (geleend van een lieve collega).

Bij aankomst op het bouwterrein, kreeg Ouke een bloemenkrans van stof omgehangen. De ochtend bestond uit toespraken, muziek (een lokale band met houten muziekinstrumenten) en dans, een sketch over leven in het donker en uiteraard eten ter afsluiting. In Uganda is het gebruikelijk om tijdens een feest een (kleine) maaltijd aan te bieden aan alle gasten. Dus aan het einde van de Ground Breaking Ceremony hebben we gezellig met elkaar gegeten.

Het was een geslaagde ochtend waar veel enthousiaste reacties op kwamen. Het was goed om iedereen te laten zien dat het project echt van start is gegaan!

Ons huis (2)

2011-06-21T15:09:00.002+03:00

De internetverbinding bleek dit weekend toch niet zo goed te werken als we dachten, want één foto is niet door gekomen op de weblog. Daarom maar even dit tweede bericht over ons huis.

Op de foto is onze achtertuin te zien met het verandadak, waaronder we een waslijn hebben gespannen zodat de was niet steeds in de volle zon hangt. De foto is genomen vanaf de plek bij de banda naast het kippenhok, waar de kippen ‘s nachts in zullen gaan. We moeten nog proberen om stevig gaas te vinden zodat we de open ruimte tussen het dak en de muur dicht kunnen maken, om te voorkomen dat er dieren in kruipen. De kippen kunnen overdag wel lekker vrij rondlopen en komen dan in de avond vanzelf terug in het hok. Het enige wat wij moeten doen is de deur sluiten en de verse eieren rapen. Maar dat is dus nog toekomst: er is nog genoeg te doen en onze werkzaamheden rondom het energieproject en Kumi Hospital gaan voor!

Omdat we nu toch een bericht plaatsen, ook nog even twee foto’s van Ouke die druk bezig is in de tuin (sweet potato planten).

Het energieproject

2011-06-21T12:49:00.000+03:00

In 2009 heeft Kumi Hospital aan Stichting Steunfonds Kyoga ondersteuning gevraagd vanwege een oplopend probleem met de energievoorziening van zowel het ziekenhuis als de omliggende huizen van de medewerkers. In 2010 zijn een aantal voorbereidingen uitgevoerd, met hulp van de Stichting Pico Sol. In dat jaar zijn wij op het pad van Kyoga gekomen en besloten dat we ons wilden inzetten voor Kumi Hospital, een ziekenhuis op het platteland van Oost Uganda.

Sinds de afgelopen jaren heeft het ziekenhuis te maken met verschillende moeilijkheden, door lokale en internationale problemen, waaronder de economische crisis. Zo hebben een aantal grote buitenlandse hulporganisaties een deel van de regelmatige sponsoring moeten intrekken. Hierdoor staat het ziekenhuis voor grote (financiële) uitdagingen.

Doordat in Uganda de afstanden relatief groot zijn, de wegen over het algemeen slecht en het vervoer vaak met boda boda of lopend moet, gaan de mensen dichtbij hun werkplek wonen. Rondom het ziekenhuis staan ongeveer 150 huizen, welke de medewerkers voor een laag bedrag mogen huren. De woningen staan verdeeld over vele hectaren grond in verschillende kleine quarters (wijken) met zandpaden en akkervelden eromheen.

Oorspronkelijk kregen alle huizen stroom via het ziekenhuis. Maar de energierekening werd zodanig hoog en onbetaalbaar, dat het niet langer mogelijk bleek de medewerkers van elektriciteit te voorzien. Ruim een jaar geleden heeft de nationale energieleverancier Umeme de stroomtoevoer naar het gehele ziekenhuisterrein afgesloten. Pas nadat de achterstand in betaling geregeld was, kon het ziekenhuis weer aangesloten worden.

Door te sparen en met hulp van de Stichting Kyoga is de schuld inmiddels afgelost en kan het ziekenhuis sinds enkele maanden weer stroom gebruiken. Lange tijd heeft het op de generator moeten draaien. De prijs van diesel is erg hoog en blijft stijgen, waardoor dit een enorme kostenpost was. Helaas moet de generator nog meerdere dagen per week draaien doordat stroom zeer onregelmatig geleverd wordt.

Om de energierekening van het ziekenhuis laag te houden waardoor de medische zorg gewaarborgd blijft, gaan er enkele energiebesparende maatregelen genomen worden. Daarnaast zal het energieproject van Kyoga een oplossing bieden rondom de vraag naar elektriciteit in de huizen van de medewerkers. Op dit moment heeft geen enkel huis toegang tot energie en gebeurt alles met houtskool, paraffinelampen en kaarsen.

Het plan is om in het ziekenhuis zonneboilers te installeren voor de autoclaves (met behulp van stoom operatiemateriaal steriel maken) die enorm veel energie verbruiken. Daarnaast komen er tijdschakelaars op de buitenverlichting en in de afdelingen.

Voor de huizen van de medewerkers is het de bedoeling om een prepaid systeem op te zetten. Hierdoor krijgt ook het personeel weer toegang tot elektriciteit en wordt zelf verantwoordelijk voor het verbruik ervan.

Een Energy Service Company (ESCo) zal opgericht worden waar het oplaadpunt van de prepaid meters zal zijn, lampen en telefoonopladers op zonne-energie verkocht gaan worden en via trainingen aan bewustwording gewerkt zal worden. Via een oplaadsysteem betalen de medewerkers dus vooraf voor de energie en kunnen deze gebruiken totdat het tegoed op is. Op die manier kunnen ze hun energieverbruik zelf regelen.

Aan het begin hebben we een presentatie gehouden om het project uit te leggen aan iedereen.

Doordat er nu al lange tijd geen stroom beschikbaar is in de huizen en het ziekenhuis in problemen is geraakt, zijn de medewerkers bereid hiervoor zelf te gaan betalen.

Om de bouw van de ESCo voor te bereiden en de medewerkers erbij te betrekken, hebben we een Building Committee opgericht waaraan Ouke deelneemt.

In april hebben we door de maintenance afdeling van het ziekenhuis onderzoek laten doen naar de staat van onderhoud van het stroomtoevoersysteem. Doordat het systeem ruim een jaar niet is gebruikt, hebben bananen- en papajabomen de lijnen overgroeid, zitten er enkele bijennesten in en hebben termieten sommige palen aangevreten. Dat betekent dus dat er flink onderhoud moet gebeuren voordat straks de stroom er weer op gaat!

De Building Committee heeft, na diverse gesprekken, een locale aannemer gekozen die half mei is begonnen met de sloop van een oud gebouw, om op deze centraal gelegen plek het ESCo-gebouw te kunnen realiseren. Zijn team van ongeveer 20 man maakt geen gebruik van machines dus alles wordt met handgereedschap gedaan. Zo is de fundatie met behulp van touwen en meetlinten uitgezet en is in enkele dagen het fundament met de schep gegraven.

Om de ESCo en de energiebesparende maatregelen in het ziekenhuis vorm te geven, zijn we op zoek gegaan naar bedrijven die hier een bijdrage in kunnen leveren. Zo zijn er gesprekken geweest in Kampala met BareFoot en UltraTec, maar ook met de nationale energieleverancier Umeme om alle plannen binnen dit project door te spreken.

Het ziekenhuispersoneel kijkt enorm uit naar een toekomst met energie, zodat ze over een aantal maanden niet meer vanaf begin van de avond in het donker hoeven te koken, huiswerk bij kaarslicht te maken of hun telefoon buiten de deur op te laden. Daarnaast zal het ziekenhuis minder kosten hebben waardoor er geld beschikbaar komt voor de medische zorg.

Zover is het energieproject nog niet, we hebben nog veel werk te doen, maar er is een goede start gemaakt!

Ons huis

2011-06-19T16:08:00.005+03:00

Het leek ons leuk om jullie het huis te laten zien hier in Uganda.

We wonen op ongeveer 10 minuten lopen van Kumi Hospital vandaan. Ons huis staat tussen de velden waarop medewerkers van het ziekenhuis hun gewassen verbouwen. Zelf proberen we ook wat te laten groeien in onze tuin: sweet potato, mais, bonen en pinda’s. Hopelijk kunnen we binnenkort ook tomaten planten en ons kippenhok afmaken.

Het huis is ruim en heeft een woonkamer met daarachter de keuken, een badkamer, apart toilet, slaapkamer en een logeerkamer. In de keuken staat een grote aardewerken pot welke in Uganda gebruikt wordt om drinkwater koel te houden. Wij hebben deze ook met water gevuld om flesjes mineraalwater in te leggen.

Bij de achterdeur biedt een verandadak van golfplaten schaduw en verderop in de tuin staat de banda. Een koele plek en leuk huisje voor gasten met daarachter onze hangmat in de schaduw van de bomen. Verder hebben we een vuurplaatsje gemaakt. Regelmatig komen er geiten en kippen onder het hek door om in onze tuin te scharrelen. In de avond zijn er allemaal vuurvliegjes die met hun stralende achterlijfjes sfeer geven.

Het is een fijne plek om te wonen!

Thuis

2011-06-04T09:24:00.000+03:00

Nederland is ver van ons vandaan, maar komt gelukkig toch vaak dichtbij in ons huis. Ondanks de trage en soms afwezige internetverbinding, kunnen we regelmatig mail en berichten via de weblog lezen. Een enkele keer is skypen zelfs een mogelijkheid. En brieven leggen de lange weg tussen thuis en Kumi in ruim twee weken af. Op deze manier blijven we betrokken bij onze familie en vrienden. Ontzettend fijn en bedankt hiervoor!

In ons huis herinneren een aantal spullen ons aan ons vertrek uit Nederland (en de lieve gevers natuurlijk). Zo hangt er bijvoorbeeld een houten tulp in de gang, gebruiken we regelmatig ons blauwe Holland bakje in de keuken, slapen we op een super leuke kussensloop, staan er genoeg bomen in de tuin voor de hangmat en ook de zaklamp zonder batterijen (flink schudden tijdens gebruik) en sleutelhanger met lichtje komt goed van pas. De stroopwafels zijn wel echt al op, maar van de drop en thee genieten we nog steeds!

Ook de mensen hier vragen ons nog wel eens iets over Nederland. Zo kregen we de vraag hoeveel koeien of geiten Ouke als bruidsschat heeft gegeven… Ook het begrip sneeuw is heel lastig uit te leggen of wat het verschil is tussen schaatsen en skiën.

Ons haar is natuurlijk heel anders dan dat van de Afrikanen. Maar in Kampala was een kapper die het aan durfde en met de tondeuse aan de slag ging. Het bleek een vakkundige man want het model is uiteindelijk goed gelukt. Het wassen van je haar gebeurt hier na het knippen in plaats van vooraf!

De fiets is ook hier een veel gebruikt vervoersmiddel. Op de bagagedrager worden enorme hoeveelheden vervoerd: takken voor brandhout, een levende geit of varken, rieten manden vol fruit, jerrycans om water te halen etc. Kippen worden met de poten aan elkaar, ondersteboven aan het stuur gehangen… Op de smalle (zand)wegen rijdt, loopt, fietst alles door elkaar heen en langs de kant lopen vaak kinderen met een aantal koeien. Een auto besturen doen ze hier met één hand aan het stuur en de ander op de toeter. Niet zozeer omdat ze er snel langs willen, maar vooral ook voor de veiligheid: laten weten dat je eraan komt en zeker op de slechte wegen, niet gemakkelijk kunt uitwijken.

Afrika lijkt thuis soms één groot land, maar geen enkele Afrikaans land is hetzelfde. Er bestaan grote verschillen in landschap, taal, cultuur. Dat dit ook voor de mzungu’s (= witte vreemdelingen) geldt, geeft ook genoeg gespreksstof. Bijvoorbeeld toen iemand verbaasd aangaf te denken dat Obama de president van alle mzungu’s is. En als we onderling Nederlands praten, intussen aardig vermengd met Ateso woorden, kunnen we vertellen over ons kleine kikkerlandje (en dat we dus niet uit de UK komen, ondanks dat we Engels praten met hen). Soms gaat het dan ook over dieren die leven in ons land. Het verschil met de soms rond fladderende vleermuis in de guesthouse is dan wel heel groot!

We staan in Kumi Hospital voor veel uitdagingen, maar gelukkig ook met veel leuke belevenissen, en met de steun vanuit het thuisfront gaan we ons jaar hier zeker goed doorkomen!

Leven in Uganda

2011-05-22T19:00:00.000+03:00

Ons dagelijks leven in Kumi is niet te vergelijken met Nederland. Het zal onmogelijk zijn alles te beschrijven, maar in de loop van het jaar hopen we op de weblog veel te kunnen delen.

Uganda ligt in Oost-Afrika, tussen Sudan, Kenia, Tanzania, Rwanda en Congo. In het zuiden kruist de evenaar het land. Uganda ligt naast het grootste meer van Afrika: Lake Victoria en bij Jinja (vlakbij de hoofdstad Kampala) bevindt zich de oorsprong van de Nijl. Halverwege het land doorkruist deze rivier Lake Kyoga.

Uganda is vele malen groter dan Nederland met dubbel zoveel inwoners. Door het hoge kindertal, gezinnen met 8 kinderen zijn geen uitzondering, groeit de bevolking enorm ieder jaar.

Om voldoende voedsel te hebben en een (extra) inkomstenbron, verbouwt vrijwel ieder gezin op het platteland allerlei seizoensgewassen rondom het huis of op een eigen stuk land in de buurt. Op de markt proberen de vrouwen tomaten, uien, bonen, bananen etc. te verkopen. In de kerk komt het voor dat mensen fruit of eieren in de grote rieten collectemand leggen, de opbrengst hiervan is dan voor de kerk.

Langs de kant van de weg worden maïskolven en stukken vlees aan een spies geroosterd. Wanneer je met een auto of lokale bus ergens stopt, duurt het meestal niet lang voordat er allerlei eten en drinken aan het raam te koop wordt aangeboden.

Ook de slager kun je in de buitenlucht vinden. Zonder electriciteit gaan dingen heel anders!

Voor warm water wordt de ketel op het vuur gezet, wassen gaat in grote teil met water en strijken doen we met een, voor ons ouderwetse, metalen strijkijzer gevuld met houtskool. Een uitdaging om geen brandvlekken achter te laten!

Koken gebeurt buiten op een kleine traditionele stove. Op de foto is Hanneke porridge (pap van maïsmeel) aan het maken.

Kinderen hebben allerlei taken rondom het huis, zoals het halen van water bij de pomp of het laten grazen van de geiten of koeien. Maar gelukkig is er soms ook tijd om te spelen met elkaar. Speelgoed bestaat vaak uit oude fietsvelgen of een auto van ijzerdraad.

Alles komt voort uit en hangt samen met de cultuur, het klimaat en de levensomstandigheden in Uganda. Het doet regelmatig een beroep op ons aanpassingsvermogen, maar we zijn dankbaar dat we mogen ervaren hoe een heel ander deel van de wereld leeft.

HIV Testing en Counseling Day

2011-05-09T07:37:00.000+03:00

Dit jaar hebben we 30 april anders doorgebracht dan gewoonlijk. Dat is te verwachten in een ander land, maar we waren uitgenodigd voor de Koninginnedagreceptie van de Nederlandse Ambassade in Kampala, de hoofdstad van Uganda.

We wilden vrijdagmiddag richting Kampala vertrekken, maar in de loop van de ochtend bleek de Ambassade reizen door Uganda af te raden, vanwege oplopende onrust in de grotere steden. De oppositie is al weken bezig met acties tegen de heersende regering en precies vandaag liepen de protesten hoog op. Gelukkig merken we in Kumi helemaal niets van al die onrust. Maar het betekende wel dat we het feest op de Ambassade aan ons voorbij moesten laten gaan.

Hierdoor kregen we echter de kans om als vrijwilligers te helpen tijdens de HIV Testing en Counseling Day. Deze werd georganiseerd door Kumi Rotary Club en het Aids Information Centre, in samenwerking met het Rode Kruis. Een soort Outreach, met een het doel mensen te testen op HIV en voorlichting te geven. In Afrika is AIDS een zeer groot probleem. Uganda is hier helaas geen uitzondering in.

De Rotary Club van Kumi bestaat sinds een half jaar en een aantal medewerkers van Kumi Hospital zijn lid. Zodoende werden we gevraagd om mee te helpen met de actiedag. In vier dorpen werd een team geplaatst, in Kumi, Bukedea, Ngora en Kapir. Wij zijn met ons team naar de Health Centre van Kapir gegaan. In de schaduw van een grote boom werd een tafel gezet en na uitleg over de bedoeling van deze dag, werd de groep verdeeld over vier counselors, ervaren hulpverleners die de problematiek van HIV goed kennen. Zij hebben met iedereen een intakegesprek gevoerd.
Vervolgens liepen de mensen met hun formulier door naar onze tafel om een inschrijfnummer te krijgen en verwezen we de mensen één voor één naar het laboratorium, wat voor de gelegenheid was ingericht. Daar zaten twee laboranten uit Kumi Hospital, die de bloedafname en de test uitvoerden.
Binnen een kwartier was de uitslag bekend en werd op het formulier geschreven of de persoon negatief dan wel positief was bevonden. Deze formulieren bracht Ouke naar de counselors die het eindgesprek deden. Dit gaf een heel dubbel gevoel, het resultaat hierop kan een leven veranderen… Tijdens dit gesprek kregen de mensen hun uitslag, voorlichting en eventueel condooms.

Als ze positief waren bevonden, werd een eerste dosis medicijnen meegegeven en een verwijzing naar het ziekenhuis. Ook werd het belang van het testen van de overige gezinsleden benadrukt. Er komen namelijk vooral vrouwen om te testen, de mannen gaan ervan uit dat als hun vrouw gezond is, zij dat ook zullen zijn. Gezamenlijk testen, als koppel, is noodzakelijk: alleen als de status van beiden bekend is, kun je de gezondheid van het gezin beschermen.

Gedurende de hele dag zijn op onze locatie 256 mensen gezien, voorgelicht en getest. Hiervan bleken zeven mensen HIVpositief. Belangrijk om te weten voor deze mensen zodat ze op tijd kunnen starten met de behandeling. Zo was er een jonge moeder die positief getest was. Ze heeft vervolgens ook haar baby laten testen. Helaas bleek ook het kind besmet. Dat zijn heftige situaties, ondanks dat er ook berusting lijkt te zijn. Het leven is op een bepaalde manier harder dan wij in Nederland kennen…

Koninginnedag 2011 heeft een diepe indruk op ons achter gelaten.

Outreach Program

2011-05-04T18:55:00.000+03:00

Kumi Hospital gaat wekelijks met het Rehabilitation Team naar omliggende dorpen om ondersteuning te bieden aan de lokale bevolking. De Outreach richt zich op de kwetsbare kinderen van 0 tot 18 jaar met beperkingen. Het gaat bijvoorbeeld om (jonge) kinderen met ernstige vergroeiingen, een hazelip, huidbeschadigingen door brandwonden, zware ondervoeding, Syndroom van Down, of dove kinderen. Ook gaat er een oogarts mee, voor de ouderen met oogproblemen. De Outreach gaat uit van de organisatie CBM (Christian Blind Mission).

Hanneke gaat iedere week mee ‘het veld in’. De Outreach probeert ouders te bereiken door middel van voorlichting over de beperking van hun kind en de benodigde behandeling, in het ziekenhuis of thuis. Sommige patiënten (het kind en meestal de moeder) gaan gelijk met ons mee terug naar Kumi Hospital. In het ziekenhuis krijgen de patiënten medische hulp, er is echter geen geld voor de verdere verzorging. Daarom moet er altijd een ‘attendent’ mee: iemand die zorgt voor het wassen, de voeding etc. Op het ziekenhuisterrein zitten dan ook overal mensen te koken en hangen de waslijnen regelmatig vol met doeken en (kinder)kleren. Kumi Hospital is een non-profit organisatie en vraagt een lage vergoeding voor het behandelen van patiënten, zeker in verhouding tot de Governmental Hospitals (van de overheid), maar voor sommigen toch nog moeilijk te betalen.

Wanneer we met de terreinwagen aankomen, zitten dorpelingen van het gebied vaak al in de schaduw van een grote boom op de grond te wachten. Nadat we hebben verteld wie we zijn en het doel van de Outreach, komen de ouders met hun kind(eren) één voor één naar voren. We zitten achter een tafel met daarvoor een houten bank waarop het kind kan gaan zitten. Geduldig blijven de mensen in de hitte wachten totdat ze eindelijk aan de beurt zijn. Afhankelijk van de opkomst zien we rond de 60 patiënten per dag, maar ook een keer meer dan 100 kinderen.

Mijn taak tijdens de Outreach is het noteren van de gegevens van alle kinderen die gezien worden: naam, woonplek, diagnose en benodigde behandeling. Best lastig, want de ouders spreken vaak geen Engels en alles moet dus in het Ateso (lokale taal van de Ongino subcounty). Ook komen er veel medische termen voorbij. Mijn Ugandese collega’s richten zich op het bespreken en voorlichten van de ouders en (oudere) kinderen.

De Outreach is indrukwekkend. De heftigheid van de problematiek, de armoede en het effect op het bestaan en hun toekomst, geven het belang van dit programma aan. Zeker de sterk ondervoede kinderen met duidelijke groeiachterstanden hebben dringend hulp nodig. Het zijn lange dagen, vanwege de afstand en de hoeveelheid mensen, maar ontzettend belangrijk!

Een eigen huis...!

2011-04-29T22:44:00.000+03:00

Na ruim twee weken logeren in het Guesthouse, zijn we afgelopen dinsdag over gegaan naar ons 'eigen' huis. Eerst flink poetsen: emmers vol vuil water, een bezem van takken, dweilen en daarna onze spullen erin. De klamboe hangt, de gaspit werkt, kaarsen staan klaar en de douche...is koud. Kortom: we wonen er! Het voelt al een beetje thuis als we over het zandweggetje er naartoe lopen. Langs de omheining zijn inmiddels kleine struikjes geplant en we hebben een dak op de buitendouche die we als kippenhok gaan gebruiken.
Het Paasweekend hebben we in SipiFalls door gebracht. Een mooi heuvelgebied op zo'n 100 km afstand waar we leuke tochten hebben gelopen en van koud drinken en een warme douche hebben genoten. Bijna hadden we een lieve puppy meegenomen om in ons nieuwe huis te laten wonen, maar helaas waren ze nog veel te klein.
De tuin is enorm (zeker vergeleken met onze tuin in Nederland) en we zijn begonnen om hier een beetje wat van te gaan maken, zoals een pad naar de deur en een vuurplaats. Rondom het huis zijn de akkers van staffmedewerkers van het ziekenhuis. Nu het regenseizoen is begonnen, (eind van de middag een flinke bui, overdag gelukkig niet meer zo heet) wordt het land in alle vroegte geploegd met een os. Vervolgens gaan de vrouwen het land bewerken. We horen ver voor de wekker de mensen werken en vanuit het keukenraam zien we dat de dag al lang is begonnen!
Tegen achten lopen we naar het ziekenhuis om na de Morning Assembly (korte overdenking met daarna de mededelingen) onze werkdag te beginnen. Deze gezamelijke start van de dag is heel bijzonder, het zingen en het delen van belangrijke (persoonlijke) berichten, geeft positieve energie!
Rond 13 uur lunchen we samen en aan het eind van de middag is er nog een paar uur licht zodat we nog even wat in of rond het huis kunnen doen.

Om 19 uur is het echt helemaal donker en lopen we naar het Guesthouse voor het avondeten. Ongelooflijk wat Grace kan klaarmaken op houtvuur! Het lokale eten smaakt ons goed: sweet potato, chipati (pannekoekbrood), matooke (soort banaan) en vandaag ook gebakken witte mieren (zolang je er niet aan denkt dat het mieren zijn, is het best oke...). Verder eten we rijst, gekookte aardappelen, soms vlees (geit, rund of kip) en groenten als kool en bonen. We nemen onze thermoskan mee voor gekookt heet water, zodat we de volgende ochtend snel koffie en thee hebben bij het ontbijt. Gelukkig hebben we ons broodbeleg van boter en jam kunnen uitbreiden naar chocopasta (joehoe!). Als lunch eten we een omelet op brood of maken we spagetti met verse tomaten.

Voor onze boodschappen lopen we de airstrip uit naar Obule. Hier is een hele kleine winkel (twee rekken) waar we wat basics kunnen krijgen. Spullen voor in huis en grotere dingen halen we in Kumi, waar we met de Boda Boda (samen achterop de brommer, er gaan zelfs hele gezinnen op) naartoe gaan. Hanneke komt met de Outreach vaak langs Soroti en kan dan spullen meenemen (grote waterflessen en het matras: dan is een Boda Boda toch lastig!). Haar collega's weten precies waar de beste spullen te vinden zijn. Dat is heel prettig, want de winkels zien er toch wel even wat anders uit! (foto)

Melk wordt dagelijks door de melkman langs gebracht: op de fiets, met een melkbus achterop...vers van de koe! Dit komt van de farm van het ziekenhuis en eenmaal per maand betaal je aan de hospital-administrator het aantal kannen melk dat je hebt afgenomen.

Het blijft ontzettend bijzonder hoe alles hier gaat, maar langzaamaan wennen we steeds meer aan ons leven hier. Het is heel fijn om een eigen plek te hebben na een dag Ateso en Engels praten, hoewel de vreemde insecten echt Afrika blijven!

Eén week in Uganda

2011-04-12T22:26:00.000+03:00

Precies een week geleden kwamen we na het afscheid op Schiphol (bedankt lieve uitzwaaiers!) aan op Entebbe International Airport Uganda. Een warme avond onder een prachtige sterrenhemel!
Na een korte nacht, kwam de driver van Kumi Hospital ons en alle bagage ophalen. Omdat we toch in Kampala waren, werden er gelijk ook medicijnen opgehaald. Ook reed er nog iemand van het ziekenhuis mee terug. Daarna de lange rit naar het oosten: het Kumi district. Op 7 km van het stadje Kumi (ongeveer zo groot als Ouderkerk) ligt het hospital. We zijn er! Na al die maanden voorbereiding, twijfels, hoop en beslissen, zijn we aangekomen op de plek waar we 12 maanden lang een leven willen opbouwen om een bijdrage te leveren aan de kwaliteit van zorg in Kumi Hospital.
Doordat we er al eens eerder waren geweest, voelde het gelukkig al een beetje bekend. 'Ons' huis bleek nog niet geheel klaar, dus blijven we voorlopig nog even in het Guesthouse van het ziekenhuis. Om een beeld te krijgen: het gehele terrein bestaat uit 1100 ha grond waarop middenin het ziekenhuis staat (allemaal losse gebouwen). Daar omheen gaan zandwegen naar de verschillende huizen, de boerderij en de airstrip voor de AMREF Flying Docters.

We hebben het huis even bekeken. Binnen is het al helemaal geschilderd en erg mooi geworden! Nu moet er nog een stuk houten omheining met grote struiken neergezet worden en een aantal kleine reparaties uitgevoerd. Ondertussen hebben wij in Mbale (anderhalf uur rijden) spullen gekocht zodat we er straks goed in kunnen (borden, gasbrander, pannen, etc.). Hopelijk kunnen we komend weekend over!

Ouke is aan het opstarten met de werkzaamheden voor het EnergyProject. Sinds enkele weken staan de ziekenhuisgebouwen weer aangesloten op het energienetwerk van Uganda (Umeme). Helaas is de energietoevoer zeer onbetrouwbaar en moet de generator nog veel gebruikt worden. De bedoeling is dat uiteindelijk de huizen van de medewerkers (zo'n 150 gezinnen) een prepaidmeter krijgen en dan ook aangesloten worden op het netwerk. Het totale project richt zich op awareness en blijvend duurzame energie. Vanaf donderdag zal hij een eigen kantoortje hebben (lees: een voormalig opslaghok met raam, wat nu opgeknapt wordt!).
Hanneke werkt op verschillende afdelingen in het ziekenhuis en loopt mee met de mediator van het Liliane Fonds, een aardige Ugandese vrouw. Iedere donderdag zal ze meegaan met het Outreach Program de omliggende dorpen in. Er gaat dan ook een arts mee. Verder zijn er op de Nutrition Ward 'speelochtenden' waar kinderen (ook van de Childrens Ward) een soort van spelontwikkeling aangeboden krijgen. Het is ontzettend leuk om op deze manier de kinderen en moeders te leren kennen. Het aanleren van de lokale taal is wel van belang! Het kantoor waar Hanneke vanuit werkt, is in de Fysiotherapy Ward en ze doet wat administratief werk (dossiers uittypen) op de Administration.

Onze vrije tijd komen we ook heel goed door! Vanwege de warmte (>30 graden; er wordt dagelijks gebeden voor regen) is rustig aandoen een must. We hebben bij mensen thuis gegeten, een hele ervaring! Op dit moment verblijft er in het Guesthouse ook een Engelse jongen (van onze leeftijd) die hier drie jaar geleden voor 9 maanden met zijn verloofde heeft gewoond. Van hem leren we een heleboel over de gebruiken en het leven hier. Zo zijn we samen op 'kraamvisite' geweest met als kado een levende kip!
In het dorpje Obule (vlak buiten de hoofdpoort van het ziekenhuisterrein) waar we even een soda gingen drinken, werden we verrast omdat ze hier niet zo vaak mzungu's (witte vreemdelingen) zien. Er werden 6 gekookte eieren op een schaaltje gebracht. Voordat we hieraan konden beginnen, werd er water over onze handen heen gegoten om te wassen en met ons gebeden. Een vriendelijk gebaar en zo anders dan thuis!

Het is heel bijzonder om hier te zijn. Het lijkt alsof we al heel lang weg zijn uit Nederland...veel langer dan één week...

.

Nog 1 nachtje...

2011-04-04T23:49:00.000+03:00

Nog 1 nachtje slapen en dan gaat het echt gebeuren!
We hebben intensieve weken gehad met voorbereiden, regelen, inpakken en afscheid nemen. Ook een aantal hele mooie afscheidfeestjes mogen beleven. Allemaal hartverwarmend, een geweldige herinnering en steun in de rug. Hebben ontzettend veel lieve berichten gekregen! Heel waardevol! Bedankt hiervoor!

Morgenochtend stappen we in het vliegtuig, op weg naar ons avontuur...

.

Februari 2011

2011-02-13T19:19:00.000+03:00

We zijn inmiddels druk bezig met de voorbereidingen voor ons vertrek naar Uganda. Dat is al een project op zichzelf!
We moeten vanalles regelen rondom de verhuur van ons huis, met onze banen, verzekeringen, inentingen halen, verkopen van de motor, spullen inpakken enz. Naast al deze praktische zaken ook het bespreken van onze plannen met familieleden, vrienden en collega's, met afscheid nemen in ons achterhoofd. Het is een heel bijzondere tijd met mooie momenten, maar soms ook moeilijk. We komen er wel achter dat we veel achterlaten als we zo lang weg gaan. Gelukkig weten we dat we ook weer terug gaan komen!

Daarnaast is er ook het voorbereiden van het energieproject wat we namens de Stichting gaan begeleiden. Ouke is druk bezig met het opstellen van een uitgebreid managementplan waarin alle onderdelen en fases van het project moeten komen te staan. Het projectplan is inmiddels bijna af en een aantal conceptversies verder... Alles uiteraard in het engels beschreven, de voertaal in Uganda. Een hele ervaring om dit alles uit te zoeken en op de juiste manier te formuleren!

Gedurende deze weken ervaren we dat we door verschillende mensen geholpen worden, wat we ontzettend gaaf vinden! We worden bijgestaan met advies, hulp met het uitzoeken van de diverse verzekeringen, opslag van onze spullen, meedenken en een luisterend oor. Bedankt!

Welkom

2011-01-29T00:34:00.000+03:00

Hallo lieve familie, vrienden en belangstellenden.

Welkom op onze eigen blog!
Deze blog hebben we geopend om iedereen op de hoogte te houden van onze plannen en werkzaamheden in Uganda, waar we begin april naartoe hopen af te reizen.

We gaan voor een jaar in Noordoost Uganda wonen, bij een ziekenhuis op het platteland in de buurt van het stadje Kumi. Hier zullen we een project gaan begeleiden, ter ondersteuning van het Kumi Hospital, een middelgroot ziekenhuis met 400 bedden dat in 1929 werd opgericht als Lepra-centrum. Sinds 15 jaar functioneert het als een algemeen ziekenhuis waar Lepra-, TBC- en Aidspatienten gratis behandeld worden. Ook komen er veel slachtoffers van malaria, ondervoeding, geweld en ongevallen voor medische hulp.

In samenwerking met Stichting Steunfonds Kyoga (vernoemd naar het Kyogameer in het noordoosten van Uganda) gaan we hier dus aan de slag met een ontwikkelingsproject.
De bedoeling is om de energie die noodzakelijk is om goede medische zorg te kunnen bieden, duurzaam, betrouwbaar en betaalbaar te maken.

We staan voor een uitdaging en hopen op een leerzame, bijzondere tijd waarin we een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan de kwaliteit van zorg en leefomstandigheden in Kumi Hospital.

We wensen jullie veel plezier tijdens het lezen van onze blog. Hopelijk kunnen we straks in Afrika regelmatig op internet om te vertellen over alle ontwikkelingen en onze ervaringen in Kumi.

Hanneke & Ouke