Onzekere tijden

Maanlicht over Lake Hawassa

De weken na onze vorige blog waren heel intensief en hebben ons leven onverwachts veranderd. Het interne conflict in Ethiopië is verder opgelopen en stammen uit andere regio's zijn zich ook erin gaan mengen. De overheid is eveneens naar een verhoogd level gegaan en heeft begin november officieel de noodtoestand in het land uitgeroepen. De kaart van Ethiopië werd hierdoor steeds verder rood gekleurd, niet vanwege de covid pandemie, maar vanwege de oplopende onveiligheid. In een rap tempo begonnen ambassades hun personeel (deels) terug te halen en steeds dringender advies te geven het land te verlaten. In enkele weken ging het van een negatief reisadvies naar: verlaat het land met spoed, nu er nog vliegtuigen beschikbaar zijn. De nieuwsberichten over oorlogsgeweld volgden elkaar op maar spraken elkaar ook tegen. Het bleef lastig in te schatten wanneer er sprake was van slimme propaganda of echte berichten. 

Lastig voor te stellen, maar ondertussen ging ons leven nog steeds redelijk normaal door. We gingen naar ons werk en Anne naar school, deden boodschappen op de markt en gingen bij vrienden langs. Tegelijkertijd vlogen er steeds meer gevechtsvliegtuigen over en kwamen er berichten uit onze directe omgeving door die best heftig waren. Ook de avondklok en de vele checkpoints op de wegen waren wel een signaal. Vanaf half november zorgden we er dan ook steeds voor dat we voor tien dagen voldoende eten in huis hadden, voor het geval we in nood onze compound niet meer af zouden kunnen. 

ESPBC werkers klaar om de dag te beginnen

Uiteindelijk kwam de onrust steeds dichterbij en hebben we, op dringend advies van de Nlse ambassade en het bestuur, besloten dat Hanneke en Anne het land zouden verlaten. De situatie was te onzeker geworden. 

Ouke bleef om het bedrijf nog zoveel mogelijk te ondersteunen. Er zijn zoveel gezinnen afhankelijk van de ruim honderd mannen en vrouwen die bij ESPBC werken, dat het belang groot genoeg is om ons ervoor in te zetten. 

Uiteindelijk heeft echter ook Ouke moeten besluiten om het land tijdelijk te verlaten. Een heftige beslissing omdat we mensen moeten achterlaten die niet de mogelijkheid hebben om een veilige plek op te zoeken. En collega's die een deel van hun familie elders in het land al lange tijd niet meer gesproken hebben, ze moeten steeds maar in onzekerheid afwachten hoe het met ze gaat. En ook of er in de komende periode genoeg eten zal zijn, water, medische voorzieningen etc. Dan besef je weer hoe oneerlijk het in de wereld verdeeld is...

We hebben geen idee hoe lang het zal gaan duren voordat we weer naar huis terug kunnen en hoe de toekomst van Ethiopië eruit zal zien, maar we hopen en bidden om kracht, wijsheid en vrede voor het land. 

Hopelijk vinden we ons huis in goede staat terug

Onbezorgd in het water dobberen (Anne)