zaterdag 30 juni 2018

donderdag 31 mei 2018

St. Martins Church


In 1929 is het ziekenhuis als Leprosy Centre opgezet door de Church Mission Society. Uganda was destijds nog een kolonie van Engeland. In de jaren ’90 is het een algemeen ziekenhuis geworden: Kumi Hospital, onder de vlag van de Church of Uganda. Ook in de beginjaren woonden de medewerkers rondom het hospital waar later steeds meer kleine huizen bij gekomen zijn. Er was behoefte aan het opzetten van een kerkgemeenschap en in 1954 is tegenover de poort van het ziekenhuis de Anglicaanse St. Martins Church gebouwd.

Iedere zondag komen medewerkers van Kumi Hospital en mensen uit de omgeving bij elkaar. Vanaf half 8 is er een dienst in het Engels en om half 10 is de bijeenkomst in het Ateso (lokale taal). Voor ons dus vroeg opstaan op zondag als we naar de kerk willen, maar zeker in het droge seizoen best prettig om te lopen voordat de hitte van de dag begint!

De preken zijn uiteraard gericht op de toehoorders, wat hier betekent dat er veel praktische adviezen worden gegeven en de uitleg van goed en kwaad zeer letterlijk is. Zo krijgen we te horen hoe je als man met je vrouw moet omgaan (niet slaan), dat ouders hun kinderen naar school moeten sturen (niet thuis houden om op het land te werken) en het belang van goede hygiëne (dagelijks de compound aanvegen). Ziekten en tegenspoed, zoals de lange droogte van vorig jaar, worden als een straf van God ervaren. Tegelijkertijd ervaren de mensen enorm veel steun aan hun geloof.  Ze worden echt persoonlijk aangesproken en uitgenodigd om te reageren op de dominee of er wordt humor ingezet om dingen duidelijk te maken en de mensen erbij te houden. Bidden gebeurt regelmatig in een soort mooie gezamenlijke hymn. En zingen is hier soms echt een feest, met dansen en klappen.
 
Vaas gemaakt van een papaja
Wanneer er een bijzondere gelegenheid is, zoals afgelopen zondag met het afscheid van de Bisschop van Kumi, wordt de kerk versierd met bloemen uit de omgeving, zijn er houten muziekinstrumenten en als het lukt wordt er een microfoon geleend zodat ook de mensen buiten alles kunnen horen. Wekenlang zijn er dan allerlei voorbereidingen om de dag tot een succes te maken en er wordt nog lang over nagepraat. Prachtig om te zien hoe met name de vrouwen in hun mooiste jurken komen!

De bevolking is echter behoorlijk arm in deze regio waardoor de collecte opbrengst op 'gewone' zondagen meestal slechts enkele euro’s is. Het is heel gebruikelijk dat wanneer men geen geld heeft, je een ei of een handvol mais meeneemt en in de collectemand legt. Dit wordt dan gezegend door de dominee en vervolgens via opbieden verkocht. De opbrengst hiervan gaat bij het collectegeld. Hiervan wordt de dominee betaald en de lopende kosten van de kerk. Niet verwonderlijk dus er nauwelijks geld is om de kerk te onderhouden. Geweldig daarom dat er in de afgelopen jaren door verschillende kerkgemeenten uit Nederland geld bij elkaar gebracht is om bijbels en liedboeken te sponsoren, nieuwe kerkbanken te laten maken en een eenvoudige latrine te bouwen.
Bijzonder om te ervaren hoe mensen via gebed en ondersteuning bij elkaar gebracht worden!

 
De Bisschop zegent de kinderen
De gemeente geeft trots een kleine koe als afscheid na 18 jaar dienst
 
De nieuw geverfde kerkbanken staan buiten te drogen

Onze dominee in 2016-17: Rev. Canon Eburu


 

maandag 30 april 2018

Schoolvakantie in Kumi


Tracey, Elijah, Anne, Gabriel en Daniella voor het klaslokaal

Het eerste semester van dit schooljaar in Uganda, is afgelopen: eind mei start het tweede semester van twaalf weken en tot die tijd is er een korte vakantie! Afgelopen vrijdag mochten alle ouders naar school komen om het schoolwerk te bekijken en kregen de leerlingen hun rapport mee.

Het schoolrapport van Anne
De kinderen die iedere dag op de heenweg met Anne meerijden naar school, gingen ook vandaag met ons mee. Een dolle boel achterin de auto! De ouders van haar vriendjes gaan vrijwel nooit naar dit soort dagen omdat het relatief duur is om heen en weer te gaan op een boda (lokaal vervoer). Best te begrijpen maar ook sneu want ieder kind wil natuurlijk het liefst alles laten zien aan de eigen vader of moeder. Gelukkig kunnen ze meerijden en zijn de kinderen inmiddels zo vertrouwd met ons en wij met hen, dat het vooral ook erg gezellig is om met elkaar te gaan. Zo zijn we dus in alle drie de klassen van Nursery School geweest om uitgebreid naar al het werk te kijken: in Baby Class voor Elijah, in Middle Class voor Daniella, Gabriel en Anne, en in Top Class voor Tracey. Erg leuk om te zien hoe trots de kinderen zijn op alles wat ze gedaan hebben! Op de terugweg kwam er nog een jongentje van acht jaar mee die in Boarding zit en nu voor een aantal weken naar huis mocht, compleet met een kistje met uniform en schoenen, zijn matras en jerrycan voor water. Kinderen moeten zelf deze spullen meenemen naar school en om te voorkomen dat het weg is bij terugkomst, wordt alles heen en weer genomen.

Bij het rapport zat ook de brief met het schoolgeld voor de komende periode en de benodigde schoolspullen die mee moeten op de eerste dag, zoals een dozijn potloden, pak schriftjes, 6 rollen toiletpapier en een dweil. Zonder het overhandigen van deze spullen en een aanbetaling van het schoolgeld, worden leerlingen weer terug naar huis gestuurd totdat dit geregeld is. En dat komt helaas best vaak voor... het is ieder semester weer een hele opgave voor veel ouders om hun kinderen naar school te kunnen laten gaan.

Maar nu eerst vakantie! Voor de kinderen hier geen pretpark of een weekje weg, maar wel lekker hele dagen spelen! Binnen met vriendjes torens bouwen van de blokken, kleuren of puzzelen en buiten met takjes, de schommel, zand en de dieren om ons heen. Of met mama mee naar de Bakery om te helpen met brood bakken, met papa mee naar de koeien of klusjes doen in Kumi town. En als een écht Afrikaans kind … meehelpen in de tuin naast ons huis!
 
Zonnebloemen planten aan de rand van onze compound

Samen met Jenna en ons kleine kuiken
Op de fiets met de honden naar de Bakery

woensdag 28 februari 2018

Water in 2018


Sikko, Ouke en omgeving kijken gespannen toe of de pomp weer gaat werken!
Deze week is er voor het eerst dit jaar regen gevallen! Het is natuurlijk afwachten, maar het lijkt erop dat we niet weer een lange droogte gaan hebben zoals in 2017.

Verder zijn we met water bezig op een andere manier: er is op de farm vaak onvoldoende water om de troggen te vullen, wat zeker in het droge seizoen een probleem is. Op het ziekenhuisterrein hebben we een oude waterpomp na vele jaren opnieuw in werking gebracht. Hopelijk zal dit voor voldoende water zorgen op de melkboerderij zodat de kudde in de toekomst steeds verder uitgebreid kan worden.

Moederkoe met pasgeboren kalfje
Als de regens echt gaan doorzetten, kunnen we de velden gaan ploegen en inzaaien.
Ook voor de koeien zal het een positieve verandering zijn om na vier maanden kuil eten, straks hopelijk weer vers gras te kunnen grazen. Daarnaast zijn er in de afgelopen periode een aantal kalfjes geboren, waardoor de melkproductie ook weer wat omhoog gegaan is. De melk is nu binnen no time, nog warm van de koe, verkocht en er zijn veel aanvragen uit de omgeving, dus we hopen in de komende maanden het sales netwerk uit te breiden!
 
Iedereen is hoopvol over het komende regenseizoen, dus laat het hemelwater maar komen!

Geen stof maar druppels op de voorruit!

woensdag 31 januari 2018

Opgroeien in Kumi


Al bijna drie jaar van haar leven woont Anne vooral in Afrika. Ze kon net een paar maanden lopen toen we hier in Kumi aankwamen en sinds deze week kan ze los fietsen! Waar is de tijd gebleven dat we haar in een draagzak meenamen over de zandpaden naar de farm… Heel anders overigens dan de prachtige doeken waarin kleintjes hier op de rug worden gedragen tijdens het werken op het land. Een baby blijft het eerste jaar dicht bij de moeder, want borstvoeding is lang de meest belangrijke voedingsbron. Afkolven of dure flesvoeding is niet aan de orde. Ook een voedingsschema of consultatiebureau voor advies is er niet. Kinderen worden ook veel meer dan in Nederland door hun omgeving opgevoed.

Zo heeft ook Anne vele “aunties” waar ze altijd terecht kan en een belangrijk onderdeel van haar leven zijn. Als ze rond etenstijd ergens is, eet ze automatisch met de andere kinderen mee en ook bij ons zit Anne regelmatig met haar vriendjes op de veranda boterhammen met boter te eten, heel anders dan de rijst, posho of bonen bij hen thuis. Snoepjes of koek eten de meeste kinderen nauwelijks. En luxe dingen, zoals vlees, eten veel mensen alleen op speciale dagen, zoals met Kerst. Ook verjaardagen worden niet echt gevierd. Veel kinderen hebben geen idee wanneer ze precies jarig zijn. Dat is een groot verschil, want Anne is deze maand 4 geworden en heeft dit met haar vriendjes gevierd: er was een feesthoedje voor iedereen, die ze mochten beplakken met stickers, een toeter en het mooiste van alles was de taart met kaarsjes en limonade. 

Anne is helemaal trots dat ze nu naar “Middle Class” mag net als de andere kleuters. De lange vakantie is namelijk voorbij en deze week is het Ugandese schooljaar weer begonnen. Dat is wennen voor alle kinderen: niet meer hele dagen buiten op blote voeten rondrennen en met takken en zand spelen, maar in je schooluniform met sokken en schoenen, hele dagen in de klas luisteren. Overigens is het niet alleen maar spelen wat kinderen in de schoolvakanties doen, er wordt ook meegewerkt in en om het huis: water halen, schoon zand verzamelen (om pannen mee schoon te schrobben), vegen en andere klusjes. Zeker als oudste meisje in een groot gezin heb je vaak veel te doen. Voor kinderen in Kumi dus geen scouting of sportclub in je vrije tijd, naar de bieb of op vakantie met de tent, maar wel altijd een heleboel vriendjes om je heen! Opvallend is dat kinderen, mits de ouders de bijdrage kunnen betalen, hier soms al op relatief jonge leeftijd op 'boarding' geplaatst worden: ze wonen dan op school en komen alleen in de vakanties naar huis. Ze slapen in grote slaapzalen, krijgen eten vanuit de grote schoolkeuken en vaak extra schoollessen. Ouders kiezen hiervoor vanwege de lange afstand naar school en omdat hun kind dan iedere dag een maaltijd krijgt.

Anne gaat alleen de ochtenden naar school en in de middag hebben we tijd voor voorlezen, samen knutselen of een spelletje doen. Vriendjes die hier thuis komen, kennen dit eigenlijk niet (daar is thuis geen tijd voor of nauwelijks speelgoed) en daarom is het extra leuk om met elkaar te doen. Ook is ons doorspoeltoilet met echt wc-papier heel interessant, in tegenstelling tot de latrine (gat in de grond) met stukken oude krant. Of ons kleine gasstel om te koken en niet buiten op houtskool, blijft bijzonder. Op haar beurt vindt Anne het maar jammer dat we niet op een mat zitten tijdens het eten en dat haar mama niet zulke lekkere chapati kan bakken zoals de moeders van de anderen... En daarom is het zo fijn om vriendjes te hebben!




 

 
 

donderdag 26 oktober 2017

AfriPads



De Rotary Club Kumi heeft samen met een Rotary Club uit de Verenigde Staten een project gedaan: het Dignity Project met als doel het verhogen van de zelfredzaamheid en het zelfvertrouwen van jonge meiden in deze regio. Veel meisjes missen maandelijks meerdere dagen tot een week school omdat ze geen maandverband kunnen kopen en vaak zelfs nauwelijks ondergoed hebben. Er is sprake van veel onwetendheid en zelfs een schande op ongesteld zijn, zelfs docenten willen de meisjes geen hand geven in deze dagen en ze worden als onrein gezien. Hierdoor lopen velen een grote achterstand op en moeten schooljaren overdoen, waardoor ze soms zelfs de basisschool niet afmaken. Voor de toekomst van deze groep kinderen is het echt een groot probleem.

Ouke is inmiddels ruim twee jaar lid van Kumi Rotary met als taak het begeleiden van de projecten en was dus betrokken bij de organisatie en uitvoering.
Met financiering vanuit Amerika waren er dozen vol AfriPads aangekocht (uitwasbaar maandverband), honderden onderbroekjes en grote blokken zeep.

Op vrijdagochtend begin oktober gingen de Rotarians, vier mannen en zes dames, op weg naar in totaal vijf basisscholen in de regio. Hier werden de meisjes uit de hoogste klassen verzameld om uitleg te krijgen over het gebruik van de AfriPads. Vervolgens kregen alle meiden een pakje AfriPads (4 stuks), drie leuk gekleurde onderbroekjes en een groot stuk zeep. Het werd met gejuich in ontvangst genomen en ze zaten vol verwondering te kijken naar de spullen die ze gekregen hadden.
Rotary kan misschien een stoffig imago hebben, maar een project als dit kan de kwaliteit van het leven en zelfs de toekomst van deze jonge meiden in Kumi verbeteren, dat zou een geweldig resultaat zijn van deze internationale samenwerking!

Dozen vol AfriPads

Anne in haar schooluniform helpt mee met uitdelen!
 
In de schaduw van een grote boom luisteren naar de uitleg
 
Ondertussen waren wij snel alle onderbroekjes aan het vouwen!

Honderden schoolmeisjes hebben AfriPads gekregen! Rotary bedankt!!!
 




zaterdag 30 september 2017

Home visits


Opio Charles trots voor het huis van zijn familie
Tijdens onze Uganda periode in 2011-12, hebben we Melissa en Stuart ontmoet: een leuk Australisch stel dat in de buurt van Kumi een weeshuis ondersteunde van stichting COHAD (Children of Hope and Dignity). We spraken regelmatig met elkaar af en het was heel fijn om ervaringen te kunnen delen over het werken in een heel andere cultuur en de armoede waar je toch nooit echt aan kan of wil wennen. Inmiddels wonen ze sinds enkele jaren weer in de outback van Australië, met hun zoontje en drie geadopteerde kinderen uit Uganda, maar we hebben nog steeds contact met elkaar.
 
Philip met zijn oma die voor hem zorgt
Ze zijn actief betrokken gebleven bij COHAD en hebben een project opgestart waarin ze vijftien kinderen helpen om naar school te kunnen gaan. Het gaat om kinderen die deels of geheel wees zijn uit zeer arme gezinnen en anders nauwelijks een kans hebben. Sommigen wonen bij hun moeder en anderen bij een tante of oma die voor hen zorgt. Soms heeft de moeder (en de vader al voor de geboorte) haar kind achtergelaten of moeten laten, waardoor niemand zich echt verantwoordelijk voelt, zeker als er ook nog sprake is van een lichamelijke of geestelijke beperking. Sommige kinderen wonen dus bij een gezin die zelf al nauwelijks rond kan komen en een extra mond om te voeden en naar school te laten gaan is een (te) grote opgave.
 
Asama Vivian en haar zusje delen een matras
Stuart en Melissa proberen geld bij elkaar te verzamelen voor schoolgeld en om hen een aantal basale spullen te geven, zoals een matras om op te slapen (de meeste kinderen slapen op een rieten mat) of een kleine voedselvoorraad als er echt niets meer is. Aangezien wij nu in Kumi zijn, vraagt Melissa mij soms om met de Ugandese Tom, die het project vanuit hier regelt, mee te gaan om te kijken hoe het met de kinderen gaat en hiervan een verslag te schrijven met foto’s voor de sponsorfamilies in Australië.

de 9-jarige Imachulate Akurut
Zo zijn we ook dit jaar samen twee dagen op een boda (grote brommer) langs de dorpjes gegaan waar de kinderen wonen. Halverwege de eerste dag ook Anne uit school opgehaald, die het maar wat gezellig vond om met alle kinderen te spelen. Ondertussen konden wij dan even met de ouder of verzorger praten over hoe het gaat. Mijn kennis van de lokale taal is nog lang niet goed genoeg, maar Tom kon natuurlijk alles vertalen dus samen werkten we ons door alle vragen van Melissa heen.
Het was heel mooi om te zien hoe sommigen van het weinige dat er is, wat kunnen maken, terwijl helaas bij anderen de situatie behoorlijk schrijnend blijft. Ook de antwoorden waren soms best pittig. Zo hebben eigenlijk alle gezinnen hooguit twee maaltijden per dag en geen dieren, want zelfs het houden van kippen is te duur. De reactie van de kinderen op wat ze doen als ze vrij van school zijn, is eveneens cultuur en plaatsgebonden: water halen, de compound aanvegen en kleding wassen. De vraag wat ze later willen worden, gaf veel verlegen gezichtjes en meestal kwamen de meisjes met verpleegster of lerares en de jongens met dokter of politieagent. Hopelijk zullen ze ieder geval iets kunnen bereiken waardoor ze later voor zichzelf kunnen zorgen.

De vrolijke broertjes Paul (10) en Joffrey (8)
Ook probeert Melissa geld bij elkaar te zoeken om twee slechtziende broertjes, Paul en Joffrey, naar een School for the Blinds te kunnen laten gaan. Ze gaan nu naar een basisschool waar ze redelijk begeleid worden, maar ze hebben eigenlijk specifiek onderwijs nodig en daar zouden ze intern kunnen waardoor ze in ieder geval iedere dag een maaltijd krijgen. Bovendien is het van belang dat er een oogarts hun ogen kan onderzoeken om te voorkomen dat ze verder achter uit gaan. Een andere jongen, Thomas, lijkt een ontwikkelingsachterstand te hebben. Hij is 11 jaar en zit in de eerste klas van de basisschool. Langzaamaan begint hij een beetje vooruit te komen. Veel kinderen in Uganda zitten overigens tot late leeftijd in het basisonderwijs. Een leerling van vijftien in de hoogste groep is in arme gezinnen geen uitzondering.

Uiteraard is best heftig om te zien wat voor verschil het maakt waar je geboren wordt op de wereld en welk toekomstperspectief dat geeft, maar er is voor deze kinderen een beetje hoop: door dit project worden ze in ieder geval niet vergeten!
Ook vorig jaar was onze kleine Anne mee met de home visits
Okurut Patrick in het midden tussen zijn moeder een aantal van zijn broers en zussen
Het huis van Philip heeft één kamer, waar ook een echt bed staat, hierin slaapt hij samen met zijn oma
Tom met de kinderen Mamout, Rehema en Otukei