dinsdag 21 juni 2011

Ons huis (2)

De internetverbinding bleek dit weekend toch niet zo goed te werken als we dachten, want één foto is niet door gekomen op de weblog. Daarom maar even dit tweede bericht over ons huis.
Op de foto is onze achtertuin te zien met het verandadak, waaronder we een waslijn hebben gespannen zodat de was niet steeds in de volle zon hangt. De foto is genomen vanaf de plek bij de banda naast het kippenhok, waar de kippen ‘s nachts in zullen gaan. We moeten nog proberen om stevig gaas te vinden zodat we de open ruimte tussen het dak en de muur dicht kunnen maken, om te voorkomen dat er dieren in kruipen. De kippen kunnen overdag wel lekker vrij rondlopen en komen dan in de avond vanzelf terug in het hok. Het enige wat wij moeten doen is de deur sluiten en de verse eieren rapen. Maar dat is dus nog toekomst: er is nog genoeg te doen en onze werkzaamheden rondom het energieproject en Kumi Hospital gaan voor!

Omdat we nu toch een bericht plaatsen, ook nog even twee foto’s van Ouke die druk bezig is in de tuin (sweet potato planten).

Het energieproject

In 2009 heeft Kumi Hospital aan Stichting Steunfonds Kyoga ondersteuning gevraagd vanwege een oplopend probleem met de energievoorziening van zowel het ziekenhuis als de omliggende huizen van de medewerkers. In 2010 zijn een aantal voorbereidingen uitgevoerd, met hulp van de Stichting Pico Sol. In dat jaar zijn wij op het pad van Kyoga gekomen en besloten dat we ons wilden inzetten voor Kumi Hospital, een ziekenhuis op het platteland van Oost Uganda.

Sinds de afgelopen jaren heeft het ziekenhuis te maken met verschillende moeilijkheden, door lokale en internationale problemen, waaronder de economische crisis. Zo hebben een aantal grote buitenlandse hulporganisaties een deel van de regelmatige sponsoring moeten intrekken. Hierdoor staat het ziekenhuis voor grote (financiële) uitdagingen.

Doordat in Uganda de afstanden relatief groot zijn, de wegen over het algemeen slecht en het vervoer vaak met boda boda of lopend moet, gaan de mensen dichtbij hun werkplek wonen. Rondom het ziekenhuis staan ongeveer 150 huizen, welke de medewerkers voor een laag bedrag mogen huren. De woningen staan verdeeld over vele hectaren grond in verschillende kleine quarters (wijken) met zandpaden en akkervelden eromheen.

Oorspronkelijk kregen alle huizen stroom via het ziekenhuis. Maar de energierekening werd zodanig hoog en onbetaalbaar, dat het niet langer mogelijk bleek de medewerkers van elektriciteit te voorzien. Ruim een jaar geleden heeft de nationale energieleverancier Umeme de stroomtoevoer naar het gehele ziekenhuisterrein afgesloten. Pas nadat de achterstand in betaling geregeld was, kon het ziekenhuis weer aangesloten worden.
Door te sparen en met hulp van de Stichting Kyoga is de schuld inmiddels afgelost en kan het ziekenhuis sinds enkele maanden weer stroom gebruiken. Lange tijd heeft het op de generator moeten draaien. De prijs van diesel is erg hoog en blijft stijgen, waardoor dit een enorme kostenpost was. Helaas moet de generator nog meerdere dagen per week draaien doordat stroom zeer onregelmatig geleverd wordt.

Om de energierekening van het ziekenhuis laag te houden waardoor de medische zorg gewaarborgd blijft, gaan er enkele energiebesparende maatregelen genomen worden. Daarnaast zal het energieproject van Kyoga een oplossing bieden rondom de vraag naar elektriciteit in de huizen van de medewerkers. Op dit moment heeft geen enkel huis toegang tot energie en gebeurt alles met houtskool, paraffinelampen en kaarsen.

Het plan is om in het ziekenhuis zonneboilers te installeren voor de autoclaves (met behulp van stoom operatiemateriaal steriel maken) die enorm veel energie verbruiken. Daarnaast komen er tijdschakelaars op de buitenverlichting en in de afdelingen.
Voor de huizen van de medewerkers is het de bedoeling om een prepaid systeem op te zetten. Hierdoor krijgt ook het personeel weer toegang tot elektriciteit en wordt zelf verantwoordelijk voor het verbruik ervan. 
Een Energy Service Company (ESCo) zal opgericht worden waar het oplaadpunt van de prepaid meters zal zijn, lampen en telefoonopladers op zonne-energie verkocht gaan worden en via trainingen aan bewustwording gewerkt zal worden. Via een oplaadsysteem betalen de medewerkers dus vooraf voor de energie en kunnen deze gebruiken totdat het tegoed op is. Op die manier kunnen ze hun energieverbruik zelf regelen.

Aan het begin hebben we een presentatie gehouden om het project uit te leggen aan iedereen.
Doordat er nu al lange tijd geen stroom beschikbaar is in de huizen en het ziekenhuis in problemen is geraakt, zijn de medewerkers bereid hiervoor zelf te gaan betalen.

Om de bouw van de ESCo voor te bereiden en de medewerkers erbij te betrekken, hebben we een Building Committee opgericht waaraan Ouke deelneemt.
In april hebben we door de maintenance afdeling van het ziekenhuis onderzoek laten doen naar de staat van onderhoud van het stroomtoevoersysteem. Doordat het systeem ruim een jaar niet is gebruikt, hebben bananen- en papajabomen de lijnen overgroeid, zitten er enkele bijennesten in en hebben termieten sommige palen aangevreten. Dat betekent dus dat er flink onderhoud moet gebeuren voordat straks de stroom er weer op gaat!

De Building Committee heeft, na diverse gesprekken, een locale aannemer gekozen die half mei is begonnen met de sloop van een oud gebouw, om op deze centraal gelegen plek het ESCo-gebouw te kunnen realiseren. Zijn team van ongeveer 20 man maakt geen gebruik van machines dus alles wordt met handgereedschap gedaan. Zo is de fundatie met behulp van touwen en meetlinten uitgezet en is in enkele dagen het fundament met de schep gegraven.

Om de ESCo en de energiebesparende maatregelen in het ziekenhuis vorm te geven, zijn we op zoek gegaan naar bedrijven die hier een bijdrage in kunnen leveren. Zo zijn er gesprekken geweest in Kampala met BareFoot en UltraTec, maar ook met de nationale energieleverancier Umeme om alle plannen binnen dit project door te spreken.

Het ziekenhuispersoneel kijkt enorm uit naar een toekomst met energie, zodat ze over een aantal maanden niet meer vanaf begin van de avond in het donker hoeven te koken, huiswerk bij kaarslicht te maken of hun telefoon buiten de deur op te laden. Daarnaast zal het ziekenhuis minder kosten hebben waardoor er geld beschikbaar komt voor de medische zorg.
Zover is het energieproject nog niet, we hebben nog veel werk te doen, maar er is een goede start gemaakt!




zondag 19 juni 2011

Ons huis

Het leek ons leuk om jullie het huis te laten zien hier in Uganda.
We wonen op ongeveer 10 minuten lopen van Kumi Hospital vandaan. Ons huis staat tussen de velden waarop medewerkers van het ziekenhuis hun gewassen verbouwen. Zelf proberen we ook wat te laten groeien in onze tuin: sweet potato, mais, bonen en pinda’s. Hopelijk kunnen we binnenkort ook tomaten planten en ons kippenhok afmaken.

Het huis is ruim en heeft een woonkamer met daarachter de keuken, een badkamer, apart toilet, slaapkamer en een logeerkamer. In de keuken staat een grote aardewerken pot welke in Uganda gebruikt wordt om drinkwater koel te houden. Wij hebben deze ook met water gevuld om flesjes mineraalwater in te leggen.

Bij de achterdeur biedt een verandadak van golfplaten schaduw en verderop in de tuin staat de banda. Een koele plek en leuk huisje voor gasten met daarachter onze hangmat in de schaduw van de bomen. Verder hebben we een vuurplaatsje gemaakt. Regelmatig komen er geiten en kippen onder het hek door om in onze tuin te scharrelen. In de avond zijn er allemaal vuurvliegjes die met hun stralende achterlijfjes sfeer geven.
Het is een fijne plek om te wonen!











zaterdag 4 juni 2011

Thuis

Nederland is ver van ons vandaan, maar komt gelukkig toch vaak dichtbij in ons huis. Ondanks de trage en soms afwezige internetverbinding, kunnen we regelmatig mail en berichten via de weblog lezen. Een enkele keer is skypen zelfs een mogelijkheid. En brieven leggen de lange weg tussen thuis en Kumi in ruim twee weken af. Op deze manier blijven we betrokken bij onze familie en vrienden. Ontzettend fijn en bedankt hiervoor!

In ons huis herinneren een aantal spullen ons aan ons vertrek uit Nederland (en de lieve gevers natuurlijk). Zo hangt er bijvoorbeeld een houten tulp in de gang, gebruiken we regelmatig ons blauwe Holland bakje in de keuken, slapen we op een super leuke kussensloop, staan er genoeg bomen in de tuin voor de hangmat en ook de zaklamp zonder batterijen (flink schudden tijdens gebruik) en sleutelhanger met lichtje komt goed van pas. De stroopwafels zijn wel echt al op, maar van de drop en thee genieten we nog steeds!

Ook de mensen hier vragen ons nog wel eens iets over Nederland. Zo kregen we de vraag hoeveel koeien of geiten Ouke als bruidsschat heeft gegeven… Ook het begrip sneeuw is heel lastig uit te leggen of wat het verschil is tussen schaatsen en skiën.
Ons haar is natuurlijk heel anders dan dat van de Afrikanen. Maar in Kampala was een kapper die het aan durfde en met de tondeuse aan de slag ging. Het bleek een vakkundige man want het model is uiteindelijk goed gelukt. Het wassen van je haar gebeurt hier na het knippen in plaats van vooraf!  

De fiets is ook hier een veel gebruikt vervoersmiddel. Op de bagagedrager worden enorme hoeveelheden vervoerd: takken voor brandhout, een levende geit of varken, rieten manden vol fruit, jerrycans om water te halen etc. Kippen worden met de poten aan elkaar, ondersteboven aan het stuur gehangen… Op de smalle (zand)wegen rijdt, loopt, fietst alles door elkaar heen en langs de kant lopen vaak kinderen met een aantal koeien. Een auto besturen doen ze hier met één hand aan het stuur en de ander op de toeter. Niet zozeer omdat ze er snel langs willen, maar vooral ook voor de veiligheid: laten weten dat je eraan komt en zeker op de slechte wegen, niet gemakkelijk kunt uitwijken.

Afrika lijkt thuis soms één groot land, maar geen enkele Afrikaans land is hetzelfde. Er bestaan grote verschillen in landschap, taal, cultuur. Dat dit ook voor de mzungu’s (= witte vreemdelingen) geldt, geeft ook genoeg gespreksstof. Bijvoorbeeld toen iemand verbaasd aangaf te denken dat Obama de president van alle mzungu’s is. En als we onderling Nederlands praten, intussen aardig vermengd met Ateso woorden, kunnen we vertellen over ons kleine kikkerlandje (en dat we dus niet uit de UK komen, ondanks dat we Engels praten met hen). Soms gaat het dan ook over dieren die leven in ons land. Het verschil met de soms rond fladderende vleermuis in de guesthouse is dan wel heel groot!

We staan in Kumi Hospital voor veel uitdagingen, maar gelukkig ook met veel leuke belevenissen, en met de steun vanuit het thuisfront gaan we ons jaar hier zeker goed doorkomen!



.