vrijdag 29 april 2011

Een eigen huis...!

Na ruim twee weken logeren in het Guesthouse, zijn we afgelopen dinsdag over gegaan naar ons 'eigen' huis. Eerst flink poetsen: emmers vol vuil water, een bezem van takken, dweilen en daarna onze spullen erin. De klamboe hangt, de gaspit werkt, kaarsen staan klaar en de douche...is koud. Kortom: we wonen er! Het voelt al een beetje thuis als we over het zandweggetje er naartoe lopen. Langs de omheining zijn inmiddels kleine struikjes geplant en we hebben een dak op de buitendouche die we als kippenhok gaan gebruiken.
Het Paasweekend hebben we in SipiFalls door gebracht. Een mooi heuvelgebied op zo'n 100 km afstand waar we leuke tochten hebben gelopen en van koud drinken en een warme douche hebben genoten. Bijna hadden we een lieve puppy meegenomen om in ons nieuwe huis te laten wonen, maar helaas waren ze nog veel te klein.
De tuin is enorm (zeker vergeleken met onze tuin in Nederland) en we zijn begonnen om hier een beetje wat van te gaan maken, zoals een pad naar de deur en een vuurplaats. Rondom het huis zijn de akkers van staffmedewerkers van het ziekenhuis. Nu het regenseizoen is begonnen, (eind van de middag een flinke bui, overdag gelukkig niet meer zo heet) wordt het land in alle vroegte geploegd met een os. Vervolgens gaan de vrouwen het land bewerken. We horen ver voor de wekker de mensen werken en vanuit het keukenraam zien we dat de dag al lang is begonnen!
Tegen achten lopen we naar het ziekenhuis om na de Morning Assembly (korte overdenking met daarna de mededelingen) onze werkdag te beginnen. Deze gezamelijke start van de dag is heel bijzonder, het zingen en het delen van belangrijke (persoonlijke) berichten, geeft positieve energie!
Rond 13 uur lunchen we samen en aan het eind van de middag is er nog een paar uur licht zodat we nog even wat in of rond het huis kunnen doen.
Om 19 uur is het echt helemaal donker en lopen we naar het Guesthouse voor het avondeten. Ongelooflijk wat Grace kan klaarmaken op houtvuur! Het lokale eten smaakt ons goed: sweet potato, chipati (pannekoekbrood), matooke (soort banaan) en vandaag ook gebakken witte mieren (zolang je er niet aan denkt dat het mieren zijn, is het best oke...). Verder eten we rijst, gekookte aardappelen, soms vlees (geit, rund of kip) en groenten als kool en bonen. We nemen onze thermoskan mee voor gekookt heet water, zodat we de volgende ochtend snel koffie en thee hebben bij het ontbijt. Gelukkig hebben we ons broodbeleg van boter en jam kunnen uitbreiden naar chocopasta (joehoe!). Als lunch eten we een omelet op brood of maken we spagetti met verse tomaten.  

Voor onze boodschappen lopen we de airstrip uit naar Obule. Hier is een hele kleine winkel (twee rekken) waar we wat basics kunnen krijgen. Spullen voor in huis en grotere dingen halen we in Kumi, waar we met de Boda Boda (samen achterop de brommer, er gaan zelfs hele gezinnen op) naartoe gaan. Hanneke komt met de Outreach vaak langs Soroti en kan dan spullen meenemen (grote waterflessen en het matras: dan is een Boda Boda toch lastig!). Haar collega's weten precies waar de beste spullen te vinden zijn. Dat is heel prettig, want de winkels zien er toch wel even wat anders uit! (foto)
Melk wordt dagelijks door de melkman langs gebracht: op de fiets, met een melkbus achterop...vers van de koe! Dit komt van de farm van het ziekenhuis en eenmaal per maand betaal je aan de hospital-administrator het aantal kannen melk dat je hebt afgenomen.
Het blijft ontzettend bijzonder hoe alles hier gaat, maar langzaamaan wennen we steeds meer aan ons leven hier. Het is heel fijn om een eigen plek te hebben na een dag Ateso en Engels praten, hoewel de vreemde insecten echt Afrika blijven!

dinsdag 12 april 2011

Eén week in Uganda

Precies een week geleden kwamen we na het afscheid op Schiphol (bedankt lieve uitzwaaiers!) aan op Entebbe International Airport Uganda. Een warme avond onder een prachtige sterrenhemel!
Na een korte nacht, kwam de driver van Kumi Hospital ons en alle bagage ophalen. Omdat we toch in Kampala waren, werden er gelijk ook medicijnen opgehaald. Ook reed er nog iemand van het ziekenhuis mee terug. Daarna de lange rit naar het oosten: het Kumi district. Op 7 km van het stadje Kumi (ongeveer zo groot als Ouderkerk) ligt het hospital. We zijn er! Na al die maanden voorbereiding, twijfels, hoop en beslissen, zijn we aangekomen op de plek waar we 12 maanden lang een leven willen opbouwen om een bijdrage te leveren aan de kwaliteit van zorg in Kumi Hospital.
Doordat we er al eens eerder waren geweest, voelde het gelukkig al een beetje bekend. 'Ons' huis bleek nog niet geheel klaar, dus blijven we voorlopig nog even in het Guesthouse van het ziekenhuis. Om een beeld te krijgen: het gehele terrein bestaat uit 1100 ha grond waarop middenin het ziekenhuis staat (allemaal losse gebouwen). Daar omheen gaan zandwegen naar de verschillende huizen, de boerderij en de airstrip voor de AMREF Flying Docters.

We hebben het huis even bekeken. Binnen is het al helemaal geschilderd en erg mooi geworden! Nu moet er nog een stuk houten omheining met grote struiken neergezet worden en een aantal kleine reparaties uitgevoerd. Ondertussen hebben wij in Mbale (anderhalf uur rijden) spullen gekocht zodat we er straks goed in kunnen (borden, gasbrander, pannen, etc.). Hopelijk kunnen we komend weekend over!

Ouke is aan het opstarten met de werkzaamheden voor het EnergyProject. Sinds enkele weken staan de ziekenhuisgebouwen weer aangesloten op het energienetwerk van Uganda (Umeme). Helaas is de energietoevoer zeer onbetrouwbaar en moet de generator nog veel gebruikt worden. De bedoeling is dat uiteindelijk de huizen van de medewerkers (zo'n 150 gezinnen) een prepaidmeter krijgen en dan ook aangesloten worden op het netwerk. Het totale project richt zich op awareness en blijvend duurzame energie. Vanaf donderdag zal hij een eigen kantoortje hebben (lees: een voormalig opslaghok met raam, wat nu opgeknapt wordt!).
Hanneke werkt op verschillende afdelingen in het ziekenhuis en loopt mee met de mediator van het Liliane Fonds, een aardige Ugandese vrouw. Iedere donderdag zal ze meegaan met het Outreach Program de omliggende dorpen in. Er gaat dan ook een arts mee. Verder zijn er op de Nutrition Ward 'speelochtenden' waar kinderen (ook van de Childrens Ward) een soort van spelontwikkeling aangeboden krijgen. Het is ontzettend leuk om op deze manier de kinderen en moeders te leren kennen. Het aanleren van de lokale taal is wel van belang! Het kantoor waar Hanneke vanuit werkt, is in de Fysiotherapy Ward en ze doet wat administratief werk (dossiers uittypen) op de Administration.

Onze vrije tijd komen we ook heel goed door! Vanwege de warmte (>30 graden; er wordt dagelijks gebeden voor regen) is rustig aandoen een must. We hebben bij mensen thuis gegeten, een hele ervaring! Op dit moment verblijft er in het Guesthouse ook een Engelse jongen (van onze leeftijd) die hier drie jaar geleden voor 9 maanden met zijn verloofde heeft gewoond. Van hem leren we een heleboel over de gebruiken en het leven hier. Zo zijn we samen op 'kraamvisite' geweest met als kado een levende kip!
In het dorpje Obule (vlak buiten de hoofdpoort van het ziekenhuisterrein) waar we even een soda gingen drinken, werden we verrast omdat ze hier niet zo vaak mzungu's (witte vreemdelingen) zien. Er werden 6 gekookte eieren op een schaaltje gebracht. Voordat we hieraan konden beginnen, werd er water over onze handen heen gegoten om te wassen en met ons gebeden. Een vriendelijk gebaar en zo anders dan thuis!

Het is heel bijzonder om hier te zijn. Het lijkt alsof we al heel lang weg zijn uit Nederland...veel langer dan één week...

.

maandag 4 april 2011

Nog 1 nachtje...

Nog 1 nachtje slapen en dan gaat het echt gebeuren!
We hebben intensieve weken gehad met voorbereiden, regelen, inpakken en afscheid nemen. Ook een aantal hele mooie afscheidfeestjes mogen beleven. Allemaal hartverwarmend, een geweldige herinnering en steun in de rug. Hebben ontzettend veel lieve berichten gekregen! Heel waardevol! Bedankt hiervoor!

Morgenochtend stappen we in het vliegtuig, op weg naar ons avontuur...

.