maandag 10 september 2012

Porridge Project

 
De reden voor ons vertrek uit Nederland was het uitvoeren van projecten ter ondersteuning van Kumi Hospital. Tijdens ons wonen en werken in het oosten van Uganda, kwamen vele anderen echter ook op ons pad. Waaronder een lerares en haar gezin van de Adesso Primary School. We hebben een aantal keer kunnen helpen door sponsoring van pennen aan de oudste leerlingen en begin dit jaar een solar lamp voor de leraren.
Hierdoor kwamen we steeds meer in contact met de school, die grote moeite heeft om de ruim 750 leerlingen goed onderwijs te bieden. Leraren hebben, zeker in de jongste groepen, soms meer dan 100 kinderen in de klas en proberen les te geven met nauwelijks voldoende materiaal. En dat terwijl onderwijs voor de ontwikkeling van ieder kind zo belangrijk is!

Adesso krijgt slechts een kleine bijdrage vanuit de Ugandese overheid en de ouders zijn te arm om voldoende schoolgeld te betalen. Het betere onderwijs op de Private Schools (kleinere klassen, meer financiële middelen), waarbij het schoolgeld gemiddeld tweehonderd euro per jaar is, kunnen velen niet betalen.
De school staat voor vele uitdagingen en tijdens één van onze gesprekken bleek dat kinderen vaak met een lege maag in de klas zitten. Concentreren op de lesstof is dan vrijwel onmogelijk. Kinderen uit de arme gezinnen lopen hierdoor nog meer risico op een achterstand en hebben minder goede toekomstperspectieven. Naast inadequaat onderwijs, is ook slechte voeding een groot probleem in Uganda, wat voor kinderen in de groei heel nadelig is.

De leerlingen van Adesso komen lopend naar school, soms meer dan een uur, en kunnen vaak in de middagpauze niet naar huis. Veel gezinnen hebben bovendien geen geld voor ontbijt, waardoor de kinderen dus een hele dag niets eten, behalve soms wat fruit dat ze onderweg of in de pauze proberen te zoeken. Leraren zien de kinderen, vooral in de middag, regelmatig veel moeite hebben om bij de les te blijven. Aan het eind van de schooldag lopen de leerlingen weer terug naar huis waar hopelijk naast huiswerk, een avondmaaltijd op hen wacht.

Om de basisschoolkinderen in de omgeving van Kumi te helpen, hebben we het Porridge (pap) Project opgezet. Samen met de Adesso School zijn we aan de slag gegaan om de bijna vijfhonderd kinderen die hele dagen op school zijn, tussen de middag pap van maïsmeel te geven. Met de hulp van het restant van de scoutingsponsoractie en geld van een vriendin, onze broer en een bouwbedrijf, kunnen we dit jaar het project laten bestaan. Drie ochtenden per week in de vroege ochtend, komt een vrouw uit Ongino, een dorp naast Kumi Hospital, op houtvuur vier enorme pannen met porridge maken.
Om de leerlingen en hun ouders te betrekken, neemt ieder kind brandhout van thuis mee. School is verantwoordelijk voor de papbekers, pannen en de uitvoering.

De eerste dag van het project waren we er ook bij en het was heel bijzonder om te helpen bij het maken en uitdelen van de porridge. De kinderen krijgen nu om de dag in de middagpauze, netjes in een rij per klas, een beker pap en wassen na afloop in een grote teil de beker af zodat deze weer gevuld kan worden voor de volgende groep. Zo zagen we honderden blije gezichten die dankbaar pap aan het eten waren!
Ontzettend leuk ook om te zien hoe oudere jongens en meisjes, de jongere kinderen helpen met het afkoelen door de pap heen en weer te gieten in bekers en bij het inschenken van de pap, wat vanuit de hete pannen in grote plastic gieters wordt gedaan om uit te delen. Porridge is dun genoeg om te drinken maar sommige kinderen gebruiken een klein blad van de boom als lepel om te eten.

Het is geweldig dat we dit mochten doen in de laatste weken van onze tijd in Kumi. En ondanks dat we weer terug zijn in Nederland, kunnen en willen we Uganda niet vergeten. We hopen dan ook dit Porridge Project in het nieuwe schooljaar, wat begin 2013 weer start, door te kunnen zetten. Ook zou het geweldig zijn wanneer we alle schoolkinderen in de toekomst dagelijks pap kunnen geven, zodat er geen enkel kind meer met een lege maag op Adesso hoeft te leren.

Daarom willen we heel graag hulp vragen aan iedereen die zich wil inzetten voor ontwikkelingswerk in Uganda. Door een financiële bijdrage te storten op het rekeningnummer rechts bovenaan deze pagina met de vermelding Porridge Project, kunnen we met elkaar zorgen dat Adesso Primary School ieder semester voldoende geld heeft om de kinderen uit arme gezinnen eten te geven. 
Zo kan voor slechts 60 cent (!) één kind een maand lang om de dag porridge op school krijgen. Iedere bijdrage komt geheel ten goede aan de ontwikkeling van het schoolkind op Adesso en geeft de kinderen kans op een betere toekomst.
We hopen op jullie steun!!!


  

maandag 6 augustus 2012

Terug in Nederland

Na bijna anderhalf jaar wonen en werken in Uganda, was onze tijd in Kumi voorbij. Ondanks het gemis van familie en vrienden, hebben we enorm genoten van het leven aan de andere kant van de wereld.
Het is een geweldige ervaring geweest om het energieproject voor Stichting Kyoga te mogen doen en later ook voor de Stichting Kumi Hospital, de Farm Foundation en COHAD te mogen werken. We zullen de ruimte, alle dagen zon, de mooie natuur, ons fijne huis en alle lieve collega´s missen. Begin april 2011 hadden we niet kunnen bedenken dat ons afscheid zo lastig zou worden en dat we zo´n goed contact zouden gaan opbouwen, waarvan sommigen ook echte vriendschappen zijn geworden.

We zijn dankbaar voor de goede tijd die we gehad hebben in Uganda en dat we de projecten met succes hebben kunnen uitvoeren.
In de laatste weken nog bezig geweest met het opzetten van een project voor Adesso (pap voor de basisschoolkinderen), maar daarover in een volgend bericht meer.

Zonder de steun vanuit het thuisfront hadden we dit echter niet gekund! Via deze weg willen we daarnaast ook het bestuur van Kyoga, Steffie van Stichting Kumi Hospital, de leden van de Farm Foundation en Nino Marolla uit Australië bedanken voor hun vertrouwen in ons. Uiteraard was het zonder de (financiële) hulp van alle sponsors niet gelukt, dus ook aan hen enorm veel dank. Het is voor ons heel bijzonder geweest om namens jullie allemaal een verschil te mogen maken voor de medewerkers en patiënten van Kumi Hospital.

Omdat we trots zijn op het ziekenhuis en iets moois wilden aanbieden bij ons afscheid, hebben we een schilder uit Kumi gevraagd bij de ingang een muurschildering (zie foto boven) te maken met het logo van Kumi Hospital. Ze zullen voor altijd een plek in ons hart hebben!

Het is niet altijd makkelijk geweest, maar de mooie momenten waren het absoluut waard! Onze namen zullen niet snel vergeten worden, aangezien de broodbezorger Ouke wordt genoemd en een collega van de COHAD bakkerij zelfs haar pasgeboren dochter Alelo Hanneke heeft genoemd: een lief klein gezond meisje! We hopen haar in de jaren die komen, op te zien groeien.  
De laatste week stond in het teken van afscheid nemen, vol laatste keren, tranen en lieve woorden. In de kerk werd speciaal voor ons gezongen en kregen we de Bijbeltekst mee “ik heb de goede strijd gestreden, ik heb mijn loop ten einde gebracht, ik heb het geloof behouden”.

De laatste avond had het ziekenhuis als verassing een afscheidsfeest voor ons georganiseerd met muziek, toespraken, zingen, lekker eten en dansen. Verder was er een taart, die we mochten aansnijden samen met de chirurg, de medisch en algemeen directeur en een EFOD projectteamlid die voor een paar weken in Kumi Hospital was. We kregen een kip als afscheid en een mooie houten herinneringsplaat.

In juli ook nog enkele projectzaken afgerond, zoals het inbouwen van prepaidmeters op het ziekenhuisterrein, een bedankplaat regelen voor de kinderafdeling en de aankoop van een grote briquette pers zodat de ESCo brandstof van restmateriaal kan gaan maken. De manager Emesu zal het Energy Program na ons vertrek verder uitvoeren en is samen met zijn gezin echt een onderdeel van Kumi Hospital.

Onze Australische vrienden waren samen met hun twee Ugandese voogdijkinderen een paar dagen voor ons vertrek in Kumi aangekomen, zodat we de bakkerij konden overdragen. Met het COHAD team hebben we hun komst gevierd, uiteraard met zelfgebakken taart!  Ook konden we nog even genieten van het weerzien voordat we weer in andere landen wonen…

Op vrijdagochtend hebben we al onze spullen ingepakt, het huis afgesloten en voor de allerlaatste keer alle lieve mensen in Kumi Hospital gedag gezegd. Met tranen in onze ogen reden we Kumi uit, op weg naar het vliegveld die ons weer veilig bij onze lieve familie en vrienden heeft gebracht.

Vanuit het project zullen we het komende jaar in ieder geval nog twee maal een aantal weken terug gaan naar Uganda, ter ondersteuning en follow up. Ook zullen we dan mogelijk een volgend project van Stichting Kyoga onderzoeken of opstarten. 
In het laatste regenseizoen hadden we in onze tuin een aantal kleine fruitbomen gepland, dus hopelijk kunnen we in de toekomst onze 'eigen' sinaasappels en avocado eten! Maar het zal vooral geweldig zijn om iedereen weer terug te zien!

Het voelt onwerkelijk om weer terug in Nederland te zijn, maar het was een ervaring om nooit meer te vergeten!





donderdag 19 juli 2012

Farm Staff naar Mbale

Ons bezoek aan de Baraka Farm in Kenia heeft veel nieuwe kennis en ideeën opgeleverd, die we graag willen overbrengen aan de medewerkers van de Kumi Hospital Farm. Om de mannen niet alleen erover te vertellen en informatie op papier te geven, hebben we samen met de Farm Foundation besloten om hen inspiratie op te laten doen bij een goed lopende boerderij in Oost Uganda. Op 12 juli heeft Ouke, als ondersteunend (farm)manager, de medewerkers van Kumi Farm meegenomen naar een kleine boerderij in Mbale van de Nederlandse boer Jeroen. Ze vonden het ontzettend leuk om eens buiten Kumi te komen en met elkaar op stap te gaan. Dat was mooi om te ervaren en maakte de uitstap al de moeite waard! Het doel was om kennis op te doen met een korte training en ter motivatie om als team te werken op de Farm.

Na het melken in de ochtend en de dagelijkse taken, ging de staff in een terreinwagen op weg naar Mbale. Na ongeveer twee uur rijden kwamen we aan op de boerderij waar de eigenaar een uitgebreide rondleiding gaf. Zo kwam het planten en oogsten van speciaal soort gras aan de orde, dat heel goed als extra voer aan de koeien gegeven kan worden. Ook is bijvoorbeeld ‘zero grazing’ uitgelegd, namelijk om de koeien niet te laten grazen over het land met een herder, maar bij elkaar te houden om energie te besparen. Verder werd informatie gegeven over het verzorgen van jonge kalfjes en de verwerking van melk. De Farm staff was erg enthousiast, ze stelden veel vragen en kwamen met allerlei plannen voor de boerderij.

Voor ons was het ook een leuke ervaring om dit met de Kumi Hospital medewerkers mee te maken. Het deed ons weer beseffen hoe anders het werken in Uganda is en dat een training via het werk uitzonderlijk is omdat er vaak geen geld beschikbaar is. Het vergroten van (basale) kennis is echter van belang om de Farm te laten groeien ter ondersteuning van het ziekenhuis.
De mogelijkheden van het land en de mensen zijn groot en we hopen dat deze dag zal bijdragen aan de verdere opbouw van Kumi Farm en Hospital. Vele patiënten zijn afhankelijk van de zorg die het ziekenhuis biedt waardoor investeren in ontwikkeling van de boerderij en de staff zeker de moeite waard is!


maandag 16 juli 2012

Bestemming Onbekend in Kumi


Even een kort bericht ter info: op dinsdag 26 juni is een uitzending op televisie geweest van Bestemming Onbekend over Kumi Hospital (te bekijken via Uitzending Gemist op internet).
Eind vorig jaar hebben we geholpen bij de voorbereidingen van dit programma en tijdens de opnameweek in Kumi de crew ondersteund met enkele organisatorische zaken. Het is daardoor erg bijzonder om te zien hoe het programma uiteindelijk is geworden: een goede weergave van het leven in Uganda en specifiek het werk op de verloskundige afdeling van Kumi Hospital. Ondanks dat het onze dagelijkse omgeving is, maken de beelden ook op ons indruk en besef je de heftigheid weer even...
Tegelijkertijd geeft het de noodzaak van Kumi Hospital aan en het belang van goede medische zorg. We herkennen de kwetsbaarheid van het leven, zeker in een ontwikkelingsland, die de uitzending laat zien, maar ervaren daarnaast ook de wilskracht van mensen. De twee meiden die de uitdaging van Bestemming Onbekend aangegaan zijn, zullen deze ervaring ongetwijfeld nooit meer vergeten!

woensdag 4 juli 2012

Energy Project Party

Na jaren van voorbereiding door Stichting Steunfonds Kyoga, medewerking van Stichting PicoSol en Van Dorp, financiële steun van diverse grote en kleine sponsors, ruim een jaar werken en wonen in Uganda en alle hulp vanuit Kumi Hospital, is het energieproject tot een succes geworden.

Afgelopen vrijdag hebben we dit met alle staff van het ziekenhuis gevierd op het ESCo terrein. Ook de bisschop van Kumi hadden we een uitnodiging gestuurd, evenals de Raad van Bestuur, de nationale stroomleverancier Umeme, lokale bestuurders, de Ministery of Energy, aannemersbedrijf Prio en de bedrijven waarmee we samenwerken rondom solar energie: Barefoot, UltraTec en SolarNow. Verder was  de krant uitgenodigd en de lokale radio.

In de vroege ochtend hebben we twee grote tenten opgezet, alle losse stoelen uit de kerk en de vers gebakken taart uit de COHAD bakkerij opgehaald. Bij de Guesthouse waren de vrouwen in de ochtendschemer al begonnen een maaltijd voor ruim honderd mensen te koken. Het was vooraf een heel geregel om alles voor elkaar te krijgen, maar uiteindelijk stond in de loop van de ochtend alles klaar. Snel zijn we ons gaan omkleden om de eerste gasten te ontvangen. Hanneke had speciaal voor de gelegenheid een jurk van Afrikaanse stof laten maken in Kumi en Ouke zijn nette pak aangedaan.
Tijd is in Uganda een zeer relatief begrip en helaas is het de gewoonte om laat op een feestje aan te komen, waardoor we uiteindelijk pas rond het middaguur compleet genoeg waren om te beginnen met de feestelijkheden. Gelukkig hadden we muziek en de schaduw van een grote boom!

Na het openingsgebed van de dominee, heeft Ouke een toespraak gehouden over de voorbereiding en alle onderdelen van het energieproject: het onderhoud aan het elektrische systeem van zowel de staff wijken als de ziekenhuisafdelingen, de aanschaf en installatie van de prepaidmeters, het installeren van solar systemen, het zoeken naar een geschikte ESCo manager, het opzetten van een Building Committee, de bouw van het ESCo huis, het organiseren van de Energy Board en nog zoveel meer. Velen hebben een bijdrage geleverd om dit allemaal voor elkaar te krijgen, dus het bedanken van iedereen was een hele uitdaging!
Vervolgens hebben we met het ziekenhuismanagement en een afgevaardigde van de Kumi Diocese de taart aangesneden als officiële opening van de ESCo.

Daarna hadden we een kado voor Emesu, de ESCo manager, om hem te bedanken voor zijn inzet en om zijn werk rondom de controle van het prepaidmeter systeem wat makkelijker te maken. Hij was enorm verrast met de mooie fiets die onder het doek tevoorschijn kwam! Ook voor één van de gasten hadden we een klein kado, namelijk een solar lamp. Bij binnenkomst werd iedereen gevraagd om hun naam op een kaartje te schrijven en in de mand te doen. Sommigen vroegen zich wat vertwijfeld af waarvoor dit was, maar toen de mand naar voren kwam en de jongste zoon van Emesu een kaartje eruit mocht pakken, hoopte iedereen dat het die van hen was! Een verpleger van de operatieafdeling was de gelukkige en liep er de rest van de dag trots mee rond!
Na dit gedeelte van de ceremonie was het tijd voor wat muziek en dansen. Ook nam de orthopedische werkplaats het woord om hun project, in samenwerking met Ouke, te laten zien: handgemaakte veiligheidsschoenen waarvan de opbrengst naar het ziekenhuis zal gaan. De eerste bestelling werd officieel overhandigd aan Prio Uganda Limited.
Daarna waren er toespraken van de voorzitter van de Energy Board (Ekellot Paul), de ESCo manager (Emesu George) de medisch directeur (dokter Obaikol) en dominee Jeremiah, namens de Bisschop van Kumi. Het was heel bijzonder om hen allemaal te horen praten over het belang van het energieproject en de dankbaarheid naar Stichting Kyoga. Het maakt ons verblijf in Uganda meer dan de moeite waard! Vervolgens werden de gasten rondgeleid door het ESCo gebouw met uitleg over het prepaidmeter systeem. Volgens de mannen van Umeme is de ESCo een voorbeeld voor heel Oost Uganda, een mooi compliment!

We hebben het feest rond half 3 afgesloten met een heerlijke lunch waar iedereen het nu nog over heeft!
Rondom het hek van het ESCo terrein stonden nog vele dorpelingen en kinderen uit de staff wijken te kijken om mee te genieten van de muziek en alles wat er gebeurde. Er was genoeg te eten dus hebben we hen ook gegeven, zodat iedereen kon meedoen met deze speciale dag! Omdat we borden tekort hadden, aten de allerkleinsten hun maaltijd met elkaar op de grond.

Het was goed om deze dag te vieren, want het betekent dat er niet langer een Energy Project is, maar dat Kumi Hospital een Energy Program heeft: een Project heeft een einddatum, terwijl een Program een doorlopend proces is wat door de ESCo manager samen met de Energy Board en het Kumi Hospital management gedragen wordt. Een mooie uitkomst na al deze jaren!


zaterdag 23 juni 2012

Orthopedische hulp

Kumi Hospital kan hulp bieden aan patiënten die behandeling nodig hebben op orthopedisch gebied, zoals botbreuken, amputaties en vergroeiingen. De werkplaats op het ziekenhuis heeft de mogelijkheid om deze patiënten te voorzien van kunstledematen, rolstoelen, speciale schoenen, krukken etc. Regelmatig moet er terug gekomen worden, met name door kinderen, om de benodigde nazorg te bieden of aanpassingen te maken.

Okello Michael, een jongen van 12 jaar oud, was zelf naar Kumi Hospital gekomen omdat zijn protheses waren versleten. Op jonge leeftijd zijn beide voeten en een deel van zijn onderbenen geamputeerd vanwege levensbedreigende kanker. Vanaf de leeftijd van anderhalf jaar heeft Okello moeten leren om met hulpmiddelen te lopen. Zijn moeder heeft hem in die tijd verlaten vanwege zijn ziekte en verminking, echter ook zijn vader nam de zorg niet op zich. Inmiddels is de moeder overleden en woont Okello bij oma die al erg oud is. Er is eigenlijk niemand om echt voor hem te zorgen. Zo bleek hij al dagen in het ziekenhuis te zijn zonder eten (alle patiënten komen samen met een familielid om hen te verzorgen) in de hoop geholpen te worden.

Hij kon nog redelijk lopen op de kapotte kunstbenen, maar doordat de onderkant volledig is afgesleten, liep hij op stompjes. We kwamen hem in het ziekenhuis tegen en waren onder de indruk van zijn doorzettingsvermogen. Na het horen van zijn verhaal, hebben we besloten het sponsorgeld van de oma van Hanneke in te zetten om hem te helpen. In de orthopedische werkplaats zijn er nieuwe kunstbenen en voeten aangemeten. Uit de spullen die vanuit Nederland zijn gegeven, hebben we een paar goede sportschoenen voor hem gevonden, waar hij erg blij mee was omdat hij nu weer kan lopen zonder direct op te vallen met zijn stompvoeten.
Het moment dat hij de nieuwe protheses aandeed was heel bijzonder. Hij was zo ontzettend vrolijk dat we hem voor het eerst echt zagen lachen. Nadat het lopen goed ging, was hij heel trots en begon zelfs te dansen voor de camera! Heel erg bedankt voor deze hulp die het leven van Okello veranderd heeft!

Eerder dit jaar heeft oma ook een bedrag gesponsord voor Uganda, waarvan we onder meer een rolstoel voor een oude Lepra patiënt hebben kunnen kopen. Vanwege verminkingen aan zijn handen en voeten, was lopen met zijn houten krukken vrijwel niet meer vol te houden. Echter is zijn conditie verder achteruit gegaan, waardoor hij niet goed meer in staat bleek om de rolstoel zelfstandig voort te bewegen. Zo is bijvoorbeeld water halen bij de pomp voor hem vrijwel onmogelijk. Daarom is het voorstel gekomen om de rolstoel om te ruilen voor een tri-cycle.

Dit is een soort rolstoel of fiets met driewielen die via trappers bovenaan handmatig kan worden voortbewogen. Nadat we nieuwe banden in Kumi hadden gehaald, heeft de orthopedische werkplaats een tri-cycle uit de opslag gerepareerd. De man was heel erg dankbaar en durfde eigenlijk niet goed naar ons toe te komen om weer om hulp te vragen, maar we zijn blij dat hij zijn probleem heeft aangegeven, zodat we blijvende en passende hulp kunnen bieden.

Rondom de Kerst afgelopen jaar leerden we Ann kennen, de vrouw met een kunstbeen die zelfstandig voor haar zoontje zorgt. Mede op ons verzoek is ze door één van de medewerkers uit de orthopedische werkplaats opgezocht en het gaat goed met hen. Ze wonen weer in het dorp en de solar telefoonoplader helpt haar om een klein inkomen te verdienen. Wel maakt ze zich zorgen om het schoolgeld dat er binnenkort aan gaat komen om haar zoon goed basisonderwijs te laten volgen. Helaas hebben we geen nieuwe foto van haar, maar hiernaast een foto van toen ze nog in het ziekenhuis was en we regelmatig bij haar langs gingen. Ondanks de armoede waarin ze leeft, bleef ze naar Ugandees gebruik ons altijd wat te eten aanbieden. Het is een bijzondere ontmoeting geweest en we hopen haar ooit weer te kunnen zien.

Tenslotte een update die niet met orthopedische hulp te maken heeft, maar wel een gezin dat door het thuisfront ondersteund is, namelijk de drieling die enkele maanden geleden geboren is. De kinderen groeien goed en hebben de eerste vaccinaties gehad. Het is zwaar voor de moeder, maar Rose is ook erg trots op haar gezin, dat nu bestaat uit vijf jonge kinderen.
Het huis waarin ze wonen is klein en het hele gezin slaapt in één kamer. Om niet iedereen wakker te maken, probeerde Rose met het licht van een zaklamp of kaarsen de drieling te voeden in de nacht. Gelukkig heeft een lieve sponsor een kleine solar lamp gegeven waardoor ze nu zonder brandgevaar en energiekosten voor haar kinderen kan zorgen.

Een ander heeft geld gedoneerd zodat Rose iemand kon betalen om haar land met ossen om te ploegen en vervolgens in te zaaien. Hierdoor zal ze over enkele maanden van haar oogst kunnen eten. Met deze hulp kan ze dit seizoen doorkomen met de geruststelling van de kans op voedsel van haar stuk grond. Verder zijn de babykleren die we gekregen hadden vanuit vele kanten, heel welkom geweest, ook voor de toekomst!
Hiernaast een foto van Abraham, Philomene en Isaac die tevreden in de schaduw van een grote boom liggen, terwijl een teil badwater in de zon staat op te warmen!


In dit bericht vele manieren van directe hulp die we namens de sponsors mochten geven, hulp die zoveel betekent voor de mensen hier: BEDANKT!


maandag 11 juni 2012

Veldwerk

Volgens de World Health Organization leven wereldwijd 150 miljoen kinderen met een handicap, waarvan vier op de vijf kinderen in ontwikkelingslanden. Vaak is er weinig plaats voor hen in de samenleving, doordat de kans klein is dat ze onderwijs volgen of een baan krijgen. Hun mogelijkheden worden nauwelijks gezien en aan hun behoeften weinig prioriteit gegeven. Gehandicapt zijn, is zowel een oorzaak als een gevolg van armoede. Er is sprake van een vicieuze cirkel: armoede verhoogt de kans op een handicap en gehandicapt zijn, maakt de kans op armoede groter. Hierbij is de grootste oorzaak van armoede: het uitgesloten worden van het sociale en economische leven, waar een handicap vaak toe leidt. In Uganda zien we dit, zeker in deze arme regio van het land, helaas ook veel om ons heen.

Stichting Kumi Hospital Uganda probeert een bijdrage te leveren aan de ondersteuning van gezinnen met een gehandicapt kind. Met de hulp van sponsors is het mogelijk om veldwerk te doen voor dit specifieke doel. Ter voorbereiding is een lokale veldwerker de afgelopen maanden in de vele kleine dorpen op onderzoek gegaan.

Eind mei zijn we, namens de Stichting, langs deze gezinnen gegaan om te zien welke hulp is gegeven en nog verder nodig is. Het was een lange dag met de terreinwagen over allerlei smalle zandpaden tussen de akkers en ronde huizen met rieten daken, om ieder gezin te bezoeken. Maar wel een heel bijzondere en mooie dag omdat vandaag juist de ‘vergeten’ groep centraal stond.

We hebben deze dag vele aangrijpende verhalen gehoord en heftige situaties gezien waarbij de noodzaak tot steun zo belangrijk is. Het veldwerkproject wil gezinnen helpen door hen een inkomsten- en voedselbron te geven voor de langere termijn, zoals een geit of een koe. Soms is hulp op korte termijn nodig en konden we grote zakken bonen of posho (maïsmeel) aanbieden. Naast deze hulp, hebben we met de veldwerker bekeken welke hulpmiddelen nodig zouden zijn, zoals een rolstoel of nieuwe krukken.

Wat het extra moeilijk maakt is dat de moeder vaak in de steek wordt gelaten bij de geboorte van een ‘afwijkend’ kind waardoor ze de zorg voor haar kind(eren) helemaal zelf moet dragen. Vanwege angst voor afkeuring vanuit de omgeving, worden deze kinderen soms nauwelijks opgenomen in het gezin. Zo werden we soms achterin een donkere hut geleid waar het kind op een rieten mat de dag doorbrengt. Maar gelukkig waren er ook positieve situaties waarin het kind een onderdeel van het gezin was en soms zelfs naar school ging.

Ook zijn we bij twee volwassenen langs geweest. Zo was er een gehandicapte vader die voor zijn gezin met acht kinderen probeert te zorgen door kapotte waterjerrycans te repareren en erg geholpen zal zijn met vervanging van de versleten krukken. Ook bezochten we een enthousiaste jonge vrouw (foto linksboven), die niet kan lopen vanwege een afwijking aan haar benen en volledig voor zichzelf moet zorgen. Zij zal een goede rolstoel krijgen zodat ze zich niet meer op handen en knieën hoeft voort te bewegen. Het was geweldig om te mogen ervaren hoe ontzettend blij en dankbaar ze is voor deze steun, waardoor ze bijvoorbeeld zelfstandig naar de markt zal kunnen.

De kinderen die we zagen, waren soms gezond geboren, maar hebben door behandeling van malaria, een hersenbeschadiging opgelopen. Hierdoor is bijvoorbeeld een 8-jarig meisje (foto met grijze jurk) aan de linkerkant van haar lichaam deels verlamd geraakt. Anderen zijn vanaf hun geboorte zwaar gehandicapt en door onwetendheid slecht verzorgd, waardoor ze er slecht aan toe zijn. Vanwege zware ondervoeding en het vele liggen, zijn deze kinderen ontzettend mager en hun spieren verkrampt. In deze uitzichtloze situaties besef je dat er zoveel nodig is, ook op het gebied van uitleg en bewustwording. Ons bezoek met het veldwerkteam geeft hoop en kans op een wat beter leven, maar je wilt zoveel meer doen…

Gelukkig bracht onze komst ook even afleiding door de aandacht en alle kleding, petjes, ballonnen, bellenblaas, pennen, zeepjes etc. die we vanuit Nederland gekregen hebben om uit te delen. Ook de broertjes en zusjes in het gezin deden trots hun nieuwe kleren aan en vonden het erg interessant dat het team bij hen langs kwam.

Het veranderen van het denken over een handicap in de samenleving kost tijd, maar ondersteuning van gezinnen door het geven van dieren, voedsel of een rolstoel maakt direct een groot verschil!