zondag 22 mei 2011

Leven in Uganda

Ons dagelijks leven in Kumi is niet te vergelijken met Nederland. Het zal onmogelijk zijn alles te beschrijven, maar in de loop van het jaar hopen we op de weblog veel te kunnen delen.

Uganda ligt in Oost-Afrika, tussen Sudan, Kenia, Tanzania, Rwanda en Congo. In het zuiden kruist de evenaar het land. Uganda ligt naast het grootste meer van Afrika: Lake Victoria en bij Jinja (vlakbij de hoofdstad Kampala) bevindt zich de oorsprong van de Nijl. Halverwege het land doorkruist deze rivier Lake Kyoga.

Uganda is vele malen groter dan Nederland met dubbel zoveel inwoners. Door het hoge kindertal, gezinnen met 8 kinderen zijn geen uitzondering, groeit de bevolking enorm ieder jaar.
Om voldoende voedsel te hebben en een (extra) inkomstenbron, verbouwt vrijwel ieder gezin op het platteland allerlei seizoensgewassen rondom het huis of op een eigen stuk land in de buurt.  Op de markt proberen de vrouwen tomaten, uien, bonen, bananen etc. te verkopen. In de kerk komt het voor dat mensen fruit of eieren in de grote rieten collectemand leggen, de opbrengst hiervan is dan voor de kerk.
Langs de kant van de weg worden maïskolven en stukken vlees aan een spies geroosterd. Wanneer je met een auto of lokale bus ergens stopt, duurt het meestal niet lang voordat er allerlei eten en drinken aan het raam te koop wordt aangeboden.   
Ook de slager kun je in de buitenlucht vinden. Zonder electriciteit gaan dingen heel anders!
Voor warm water wordt de ketel op het vuur gezet, wassen gaat in grote teil met water en strijken doen we met een, voor ons ouderwetse, metalen strijkijzer gevuld met houtskool. Een uitdaging om geen brandvlekken achter te laten!


Koken gebeurt buiten op een kleine traditionele stove. Op de foto is Hanneke porridge (pap van maïsmeel) aan het maken.
Kinderen hebben allerlei taken rondom het huis, zoals het halen van water bij de pomp of het laten grazen van de geiten of koeien. Maar gelukkig is er soms ook tijd om te spelen met elkaar. Speelgoed bestaat vaak uit oude fietsvelgen of een auto van ijzerdraad. 


Alles komt voort uit en hangt samen met de cultuur, het klimaat en de levensomstandigheden in Uganda. Het doet regelmatig een beroep op ons aanpassingsvermogen, maar we zijn dankbaar dat we mogen ervaren hoe een heel ander deel van de wereld leeft.




. 

maandag 9 mei 2011

HIV Testing en Counseling Day

Dit jaar hebben we 30 april anders doorgebracht dan gewoonlijk. Dat is te verwachten in een ander land, maar we waren uitgenodigd voor de Koninginnedagreceptie van de Nederlandse Ambassade in Kampala, de hoofdstad van Uganda.
We wilden vrijdagmiddag richting Kampala vertrekken, maar in de loop van de ochtend bleek de Ambassade reizen door Uganda af te raden, vanwege oplopende onrust in de grotere steden. De oppositie is al weken bezig met acties tegen de heersende regering en precies vandaag liepen de protesten hoog op. Gelukkig merken we in Kumi helemaal niets van al die onrust. Maar het betekende wel dat we het feest op de Ambassade aan ons voorbij moesten laten gaan.
Hierdoor kregen we echter de kans om als vrijwilligers te helpen tijdens de HIV Testing en Counseling Day. Deze werd georganiseerd door Kumi Rotary Club en het Aids Information Centre, in samenwerking met het Rode Kruis. Een soort Outreach, met een het doel mensen te testen op HIV en voorlichting te geven. In Afrika is AIDS een zeer groot probleem. Uganda is hier helaas geen uitzondering in.
De Rotary Club van Kumi bestaat sinds een half jaar en een aantal medewerkers van Kumi Hospital zijn lid. Zodoende werden we gevraagd om mee te helpen met de actiedag. In vier dorpen werd een team geplaatst, in Kumi, Bukedea, Ngora en Kapir. Wij zijn met ons team naar de Health Centre van Kapir gegaan. In de schaduw van een grote boom werd een tafel gezet en na uitleg over de bedoeling van deze dag, werd de groep verdeeld over vier counselors, ervaren hulpverleners die de problematiek van HIV goed kennen. Zij hebben met iedereen een intakegesprek gevoerd.
Vervolgens liepen de mensen met hun formulier door naar onze tafel om een inschrijfnummer te krijgen en verwezen we de mensen één voor één naar het laboratorium, wat voor de gelegenheid was ingericht. Daar zaten twee laboranten uit Kumi Hospital, die de bloedafname en de test uitvoerden.
Binnen een kwartier was de uitslag bekend en werd op het formulier geschreven of de persoon negatief dan wel positief was bevonden. Deze formulieren bracht Ouke naar de counselors die het eindgesprek deden. Dit gaf een heel dubbel gevoel, het resultaat hierop kan een leven veranderen… Tijdens dit gesprek kregen de mensen hun uitslag, voorlichting en eventueel condooms.
Als ze positief waren bevonden, werd een eerste dosis medicijnen meegegeven en een verwijzing naar het ziekenhuis. Ook werd het belang van het testen van de overige gezinsleden benadrukt. Er komen namelijk vooral vrouwen om te testen, de mannen gaan ervan uit dat als hun vrouw gezond is, zij dat ook zullen zijn. Gezamenlijk testen, als koppel, is noodzakelijk: alleen als de status van beiden bekend is, kun je de gezondheid van het gezin beschermen.
Gedurende de hele dag zijn op onze locatie 256 mensen gezien, voorgelicht en getest. Hiervan bleken zeven mensen HIVpositief. Belangrijk om te weten voor deze mensen zodat ze op tijd kunnen starten met de behandeling. Zo was er een jonge moeder die positief getest was. Ze heeft vervolgens ook haar baby laten testen. Helaas bleek ook het kind besmet. Dat zijn heftige situaties, ondanks dat er ook berusting lijkt te zijn. Het leven is op een bepaalde manier harder dan wij in Nederland kennen…
Koninginnedag 2011 heeft een diepe indruk op ons achter gelaten.
.

woensdag 4 mei 2011

Outreach Program

 


 Kumi Hospital gaat wekelijks met het Rehabilitation Team naar omliggende dorpen om ondersteuning te bieden aan de lokale bevolking. De Outreach richt zich op de kwetsbare kinderen van 0 tot 18 jaar met beperkingen. Het gaat bijvoorbeeld om (jonge) kinderen met ernstige vergroeiingen, een hazelip, huidbeschadigingen door brandwonden, zware ondervoeding, Syndroom van Down, of dove kinderen. Ook gaat er een oogarts mee, voor de ouderen met oogproblemen. De Outreach gaat uit van de organisatie CBM (Christian Blind Mission).
Hanneke gaat iedere week mee ‘het veld in’. De Outreach probeert ouders te bereiken door middel van voorlichting over de beperking van hun kind en de benodigde behandeling, in het ziekenhuis of thuis. Sommige patiënten (het kind en meestal de moeder) gaan gelijk met ons mee terug naar Kumi Hospital. In het ziekenhuis krijgen de patiënten medische hulp, er is echter geen geld voor de verdere verzorging. Daarom moet er altijd een ‘attendent’ mee: iemand die zorgt voor het wassen, de voeding etc. Op het ziekenhuisterrein zitten dan ook overal mensen te koken en hangen de waslijnen regelmatig vol met doeken en (kinder)kleren. Kumi Hospital is een non-profit organisatie en vraagt een lage vergoeding voor het behandelen van patiënten, zeker in verhouding tot de Governmental Hospitals (van de overheid), maar voor sommigen toch nog moeilijk te betalen.

Wanneer we met de terreinwagen aankomen, zitten dorpelingen van het gebied vaak al in de schaduw van een grote boom op de grond te wachten. Nadat we hebben verteld wie we zijn en  het doel van de Outreach, komen de ouders met hun kind(eren) één voor één naar voren. We zitten achter een tafel met daarvoor een houten bank waarop het kind kan gaan zitten. Geduldig blijven de mensen in de hitte wachten totdat ze eindelijk aan de beurt zijn. Afhankelijk van de opkomst zien we rond de 60 patiënten per dag, maar ook een keer meer dan 100 kinderen.

Mijn taak tijdens de Outreach is het noteren van de gegevens van alle kinderen die gezien worden: naam, woonplek, diagnose en benodigde behandeling. Best lastig, want de ouders spreken vaak geen Engels en alles moet dus in het Ateso (lokale taal van de Ongino subcounty). Ook komen er veel medische termen voorbij. Mijn Ugandese collega’s richten zich op het bespreken en voorlichten van de ouders en (oudere) kinderen.

De Outreach is indrukwekkend. De heftigheid van de problematiek, de armoede en het effect op het bestaan en hun toekomst, geven het belang van dit programma aan. Zeker de sterk ondervoede kinderen met duidelijke groeiachterstanden hebben dringend hulp nodig. Het zijn lange dagen, vanwege de afstand en de hoeveelheid mensen, maar ontzettend belangrijk!






.